03-11-04

Treinverhalen part 2

Andere trein, andere mensen.  De mensen op een doordeweekse middag zijn anders dan de mensen die ik normaal tegenkom.  Geen valies.  Gene Charlie Chaplin.  Geen blonde tettermie… Is eens iets anders.  Aangenaam.  ’s Avonds zit iedereen uitgeblust voor zich uit te kijken of zijn ze aan het praten met het groepje waar ze elke dag mee praten.  ’s Middags zijn het meestal mensen die maar af en toe eens die trein nemen en dan ken je niemand natuurlijk.  Emma kende ook niemand.  Emma was naar Leuven geweest om ‘in den damart’ iets te gaan kopen voor twee ouw menskes (ik schat haar zelf ergens achteraan de zestig, begin de zeventig, in mijn ogen ook al oud maar bon).  En ze had zich gehaast zenne, jaja, ze was pas om vijf voor half tien vertrokken en om half elf stond ze al terug op het spoor.  Helemaal uitgeput want ze had zich gehaast.  Zitten wou ze niet, ik had haar mijn plaatsje aangeboden op de bank, het enige droge plaatsje, want de rest was nat van het druppende dak.  “Maar meneer, als ik ga zitten dan kan ik niet meer recht.  Mijn heupen zijn kapot meneer… Blijf maar zitten.”  Ik bleef niet zitten, ik vind het lastig om te praten met iemand als ik in kikkerperspectief moet kijken.

Enfin, ons Emma was vertrokken.  “Den trein heeft weer vertraging se meneer, en ik moet nog zoveel doen.  Mijne zoon is thuis voor de moment.  Hij is al drie weken ziek, en zo ne jonkman alleen… ge weet hoe dat gaat he meneer.”

Ik weet het niet, maar ik kan het me wel voorstellen.

“Ja, en ik moet nu al drie huishoudens doen he meneer.  Dat van mezelf, dat van mijne zoon en dat van de nonkel van mijne man.  Dat zijn die oude menskes meneer.  Ze hadden van de morgen erop gedacht dat ze nog eens nen nieuwe overtrek voor hun donsdeken moest hebben.  Maar dat is niet dringend zenne Emma, als ge dat morgen kunt gaan halen is dat goed.  Ik ben dan maar direct vertrokken want anders blijven ze zagen.  Ge weet hoe dat gaat he meneer.”

Nu wist ik wel wat ze bedoelde maar ik kreeg geen tijd om een antwoord te formuleren.  Ondertussen was de trein er en ik zette mij tegenover Emma.  En ze ging maar door.  Over hare man, over de groenten die ze morgen op de markt moest gaan kopen voor haar soep, “Verse groenten he meneer, blik komt bij mij niet binnen zenne”, over het feit dat ze graag kuist maar die twee ouw menskes waren toch nog een stuk erger.  Dat waren echte kuismaniakken.  En ze bleef maar ratelen. 

Ik heb mij rustig in de zetel gezet en heb ze laten praten.  Af en toe dacht ik dat ze te weinig lucht kreeg, dan haperde ze even, zoog een scheut bezoedelde treinlucht in haar longen en begon weer opnieuw… Met evenveel enthousiasme als ervoor.  Weer een hapering, weer het happen naar lucht, en weer het verhaal.

Nooit iemand zo veel persoonlijke dingen weten zeggen op een half uur.  Tegen iemand die ze nog nooit gezien had en die ze waarschijnlijk nooit meer terug gaat zien. 

Toen ze uiteindelijk aankwam waar ze moest zijn, pakte ze haar spullen van “den damart” zette zich puffend en steunend op haar kapotte heupen, lachte nog eens heel vriendelijk en zei “Dag meneer, misschien tot nog eens als ik naar den damart moet.” En weg was ze.  Met haar zakken, in halve galop.

Gepensioneerde mensen hebben echt geen tijd.


16:49 Gepost door P | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Is juist... is mij ook al vaak opgevallen dat dat degenen zijn die het hardst staan
blazen in de rij voor de postloketten. :-s

Veel liefs,
Lonely Angel

Gepost door: Lonely Angel | 03-11-04

oude dag Dan denk je eindelijk te kunnen genieten,moet je op de kleinkinderen passen,boodschappen doen voor de oudere broers en zussen die slechter te been zijn,soep maken voor heel het straat. Ik begrijp goed dat die eens op een rustig moment tussen al haar gekuis haar koffiekletske wil doen. En als er een oor aan de overkant zit why not.
Je hebt die heel gelukkig gemaakt door te luisteren ;-)

Gepost door: zuchtje | 04-11-04

Gaa kunt schraaive zei de keuning hier justekes aan de keukentafel bij ons moe.

Hij wil dat ik hem op de hoogte houd van de groei van de Pekes*.

Sicko

*naar analogie met Boontjes

Gepost door: Sicko | 04-11-04

De commentaren zijn gesloten.