16-11-04

Autooke

Ik heb dit weekend wel meer gedaan dan geluierd en liggen niksen.  Ahja, met een heel weekend op uw gat te liggen komt ne mens nergens.

 

Ik heb een goede daad gedaan.  Astemblieft sè.  Mijn jonger broerke gaat zich zo stillekes aan op den openbaren weg moeten gaan begeven met een voertuig voorzien van vier wielen en een motor.  Hij is op zoek naar werk en zijn verplaatsingsmogelijkheden zullen drastisch toenemen als hij beschikt over zo’n roos vodje met het woord rijbewijs op.

 

Bovendien heeft dieje gelukzak ook nog eens onze bompa zijnen oude auto gekregen de gelukzak.  Daar mag hij dan mee leren rijden.  Bompa rijdt er toch niet meer mee, hij wordt veel te oud daarvoor…  Ondertussen weet ik de echte reden wel maar bon.

Péke en zijn pake vertrokken dus samen om het autoke van den bompa te gaan halen.  Pake ging dan met zijnen auto terugkomen en Péke met den bompa zijn “voiture”.

 

De ellende begon al bij het instappen.  Den bompa is een beetje kleiner dan ikzelf en hij rijdt/reed altijd rond met zijne smikkel bijna tegen de voorruit.  Volgens mij stuurde diene mens met zijne buik.  In ieder geval, door het nooit verplaatsen van de zetel was deze een beetje vastgelopen.  Ik kan u garanderen dat het een enorm grappig zicht was om mij tussen die zetel en het stuur geklemd te zien.  Mijn knie net niet aan mijn oor.  Toen ik na een kwartier zwoegen en zweten de zetel achteruit had gekregen zag ik dat de leuning rechts iets meer naar achter stond dan links.  Hoe hij het gedaan heeft weet ik niet maar de mens zijn leuning staat dus scheef.  En de zetel klikt niet meer vast.  Wat heel leuk is bij het optrekken en het remmen.  Zeeziek worden in een corsa.  Weer iets nieuws.

 

Volgende stap, het afstellen van de spiegels…  Dit ging niet meer van binnenuit dus ging ik langs buiten even duwen om de spiegels goed te zetten.  Hij viel er net niet af…  Ik heb hem zo goed en zo kwaad als het kon terug gehangen.  Geen spiegels dus. 

 

Bij het rijden staken de volgende leuke dingen de kop op.  De lichten werkten wel maar als ik over een oneffenheid reed dan gingen de verstralers branden.  Na constant geknipper van mijn tegenliggers en omdat het toch niet zo donker was heb ik de lichten maar weer uitgedaan.  Geen lichten dus.

Bij het pinken ging de klaxon.  Mensen kijken enorm raar als je hen al toeterend voorbijsteekt.  En ook op een kruispunt voel je je niet echt op je gemak.  Ik kan het iedereen aanraden, als je straks naar huis rijdt en je staat voor een kruispunt toeter dan even mee met de pinker.  Echt lachen.  Maar bon, na drie boze blikken en een middelvinger ben ik maar gestopt met pinken.  Geen pinkers dus.

Bovendien heeft de rechterspiegel de hele weg verwoede pogingen gedaan om een eigen leven te leiden en zich los te rukken van het moederschip.  Dat is tot op heden nog niet gelukt.

 

In ieder geval.  De auto staat thuis en ik ben er zeker van dat mijn broerke er nog veel plezier aan zal beleven.  Ik heb er in ieder geval genoeg van.  Ik zal hem wel leren rijden als dat ding gemaakt is.

“Ik word te oud om met mijnen auto te rijden jongen…”  Yeah right.


13:45 Gepost door P | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

slimme gast... uwe bompa, zo heeft 'm zichzelf de kosten bespaard om z'n autoke kwijt te geraken... :-)
maar geef toe, zou ge uw broerke direct met uw eigen auto laten rijden? 't lijkt mij geen slechte oplossing...

Gepost door: G | 16-11-04

De commentaren zijn gesloten.