18-11-04

Zenuwachtige sollicitant

“Is deze plaats vrij?”

Half slapend bekeek ik hem.  ’s Morgens slaap ik, ’s morgens moeten ze mij met rust laten.  Na het werk wil ik gerust een beetje praten in de trein met collega-treinreizigers maar ervoor niet.  Het is donker als ik vertrek, het is donker als ik thuis kom…  Gun me dan tenminste nog wat slaap ’s morgens verdomme…  Maar dat zeg ik niet natuurlijk, ik ben beleefd opgevoed.  Mijn mamaake heeft haar best gedaan.  Het enige wat ik dus zeg is…

“Hmmm?”

“Is deze plaats vrij?”

Ik kijk eens rond.  Ik zit alleen in mijn coupéke.  Zes stoelen, waarvan vijf lege.  Het licht is uit, de gordijnen zijn dicht en ik sliep… Het leek me vrij duidelijk dat die plaats vrij was.  Maar niet iedereen heeft dezelfde opmerkingsgave dus ik blijf vriendelijk…

“Ja tuurlijk, zet u.”

“Dank u.  Het is hier donker niet waar, is dat het knopje van het licht?” 

Voor ik iets kan zeggen staat hij opnieuw recht en met een snel gebaar doet hij het licht aan en laat zich terug in de zetel naast mij ploffen.  Nadat mijn kijkers aan het licht aangepast zijn, zet ik me recht.  Ik heb zo het gevoel dat er van slapen niet veel meer in huis gaat komen.

“Toch vroeg he.  Normaal slaap ik nu nog.”

Ik ook denk ik bij mezelf.  Ik was nog bezig tot ik het genoegen had u te ontmoeten.

“En hoe komt het dat je nu dan zo vroeg bent?”

“Ik moet gaan solliciteren.  Ik moet om half tien in Brussel zijn.”

“Deze trein stopt om twintig voor acht in brussel noord, ik denk dat je nog wat vroeg bent.” En ik had nog wat kunnen doorslapen.

“Ja ik weet het, maar ik ben graag op tijd.”

Hij had zijn treinbiljet ondertussen al in dertig keer opgeplooid en terug glad gestreken en begon de eerste noten van “Another one bites the dust” te neurieën.

“Beetje last van de zenuwen?”

“Verschrikkelijk, het is de eerste keer dat ik moet gaan solliciteren.  Ik heb van mijn achttien altijd in een fabriek gestaan en ik heb daar nooit voor moeten solliciteren.  Nu ben ik er 37, ik heb een informaticacursus van de VDAB gevolgd en daarna de jobclub.  En via hen heb ik deze vacature gevonden.”

Nu was ik wakker, in een niet zo lang verleden heb ik zelf ook nog les gegeven aan de jobclub en ik weet dus waar hij het over heeft.

“En, goed voorbereid voor het gesprek dan?”

“Ja, toch een beetje.  Ik heb de cursus van de jobclub nog eens goed nagelezen en een aantal vraagjes voorbereid.   Maar ik heb toch nog zenuwen.  Ik struikel regelmatig over mijn woorden als het een belangrijk gesprek is.”

“Heb je dan geen gesprek geoefend met de jobclubleider?  Dan weet je toch hoe zo’n sollicitatiegesprek verloopt.  Of kan verlopen”

“Ja maar toch ben ik nog zenuwachtig.  Heb jij ook jobclub gevolgd?”

Ik legde hem mijn situatie uit.

Hij bekeek me…  “Ik weet dat het misschien gek klinkt, maar zou ik dan misschien met jou nog eens een gesprek mogen oefenen?  Je weet toch nog wel hoe dat werkt.”

Nee, van slapen zou niets meer in huis komen.  Ik met mijn grote bek.

De rest van de weg hebben we een gesprekje geoefend en wat gepraat over van alles en nog wat om zijn gedachten van zijn sollicitatiegesprek te houden.  Zijn treinkaartje bleef recht en toen we in het noord stopten zag hij er al veel meer op zijn gemak uit.

“We gaan dat goed doen.  Bedankt en misschien tot binnenkort als ik de job heb.”

Ik hoorde hem opnieuw neuriën.  “We are the champions”…  Veel toepasselijker vond ik.


09:41 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Amai Péke, jij hebt je goeie daad voor vandaag al gedaan! Knap werk! (Je postje ook trouwens; mooi geschreven!)

Gepost door: Dinges | 18-11-04

Merci 't is te hopen dat het iets uitgehaald heeft.

Gepost door: Péke | 18-11-04

Knap geschreven!

Gepost door: lady rosita | 18-11-04

idd, knap geschreven! chapeau... en veel succes met uw ochtenddutje de volgende keren ;-)

Gepost door: G | 18-11-04

. Grrrr...ochtendmensen! :)

Gepost door: Kaatje | 19-11-04

De commentaren zijn gesloten.