30-11-04

The swan

Gisteren the swan gezien.  Nu ja, gezien is veel gezegd.  Zitten lezen terwijl de hard werkende wederhelft aan het kijken was.  Maar hoe stom dat soort programma’s ook is, als je zit te lezen dwalen je ogen altijd wel eens af naar dat kijkkastje.

Gisteren dus ook.  En blijkbaar is de bedoeling van dat programma om 2 mensen die eigenlijk niet lelijk zijn en er normaal uitzien te veranderen in een vastgelegd model dat zo nauw mogelijk aansluit bij de American Dream…  allemaal dezelfde plastieken mensen dus.  Spierwitte tanden, een gezicht dat zo strak opgetrokken is dat je aan je voorhoofd moet krabben als je neus jeukt omdat daar nu eenmaal het vel van de neus hangt na de operatie, borsten waar je trampoline op kunt springen en een heup waar ik met gemakkelijk rond kan als ik met mijn duim en wijsvinger een cirkeltje maak.   

Die mensen mogen bovendien drie maand zichzelf niet zien en worden dan op het einde van de aflevering die gepresenteerd wordt door nog zo een plastieken geval voorgesteld aan alle plastisch chirurgen, diëtisten, stylisten, relatiebemiddelaars en ander gespuis, die ervoor gezorgd hebben dat mevrouw een nieuw leven kan beginnen tussen de andere plastieken pottekes.  Die hele bende aannemers ziet er trouwens ook nogal afgeborsteld, opgespoten en strakgetrokken uit.  Just nen tupperware-avond dus.

Ze worden door deze schare van ontwikkelde Amerikanen gekeurd en bewonderd en mogen dan eindelijk zichzelf zien in een spiegel.

“Ben je er klaar voor?”

“Nog 5 seconden alstublieft…. Oke, doe maar.”

De gordijnen gaan open, de spiegel wordt onthuld en de omgebouwde vrouwen veranderen op slag in hysterisch huppelende hennen.  “Ooooh, I’m beautiful…  Look at me…  This is me…I’m in love with myself…Blablabla, yekyekyek…”

Hierbij is het blijkbaar nodig om de meest idiote bewegingen uit te voeren om te laten zien hoe blij ze toch wel zijn.  Ofwel zijn ze nog niet gewend aan het feit dat het vel van hun knieën tegenwoordig op hun rug hangt, dat zou kunnen.  Wie zal het zeggen.

Ondertussen worden op dramatisch Amerikaanse wijze de zakdoekjes bovengehaald bij de vrouwelijke potjes en stralen de mannelijke potjes van zelfcontentement.

Daarna wordt tussen deze twee dames dan de meest stereotype vrouw uitgekozen om aan een schoonheidswedstrijd deel te nemen en mag de andere na drie maanden haar familie terugzien. Leuk.

Na, Beautiful, Extreme Makeover, the Wellness clinic en ongetwijfeld nog wel wat andere programma’s is dit in mijn ogen weer iets wat een verkeerd beeld kan scheppen voor beïnvloedbare mensen.

 

En dan vraagt ne mens zich af waarom er zoveel mensen gefrustreerd rondlopen omdat ze niet tevreden zijn met hun uiterlijk.

Ik ben misschien niet moeders mooiste maar ik ben tenminste niet van plastiek.  En ik ben content met wie da’k ben. Nah.

In ieder geval.  Ik wacht op de dag dat de gordijnen opengaan, mevrouw in kwestie haar plastieken smoel ziet en uit volle siliconenborst iets roept in de zin van “Oooh, the horror, the horror…



09:35 Gepost door P | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Natuurlijk zijde gij moeders mooiste niet, dat ben ik.

Gepost door: lord blotbilski | 30-11-04

De commentaren zijn gesloten.