03-03-05

Narreke

Heb ik daar toch weer geen voordeel van die blogmania ontdekt zeker.  Mijn geheugen is een echte zeef.  Een zeef met hele grote gaten.  Ik onthoud niets.  De hardwerkende wederhelft heeft mij daar al honderdduizend keer aan moeten herinneren.  Ik moet afspraken opschrijven want anders ga ik gewoon niet.  Dat kan handig van pas komen als je ergens niet wilt opdagen op een afspraak maar meestal is het vrij nadelig…

Maar ik wilde het over iets anders hebben…  Bij het lezen van Coltruis (man da klinkt ook niet zenne) verhaal, het verhaal van Coltrui dus, over de verkeersagressie, viel me weer iets binnen dat ik natuurlijk al lang vergeten was.  Dank daarvoor heer Coltrui.

Het gebeurde allemaal zo een zevental jaar geleden.  Ik had mijn rijbewijs nog niet al te lang en beschikte over een vervangwagen omdat papaatje zijn pruttelmachien in de garage stond. Een peugeot 405 1.6 automatic voor de kenners.  Voor de meeste vrouwen, het was ne witte (ja sorry maar ’t is toch zo) Het was een echte kunst om met dat ding 90 te rijden want bij 90 schakelde hij naar de vijfde versnelling waardoor ik ineens terugzakte naar 70 en bij het induwen van het gaspedaal schakelde de rotzak naar derde waardoor ik ineens 110 reed.  In ieder geval, het trok sneller op dan de 1600 diesel van onze pa.

En voor de eerste keer in mijn leven kon ik dan ook naar de 100 per uur snorren in minder dan 1 minuut 35 en Péke voelde zich goed bij het gevoel dat dat teweeg bracht.  Zo goed zelfs dat het ritje naar de winkel uitgebreid werd met een ritje naar heinde en verre met korte tussensprintjes en veel gegrinnik van de chauffeur in kwestie zijnde … moi.

Bij een van de rode lichten die ik op mijn pad tegenkwam stopte ik mijn witte voituur naast Narreke.  Narreke woonde thuis iets verder en was op dat moment al 87 jaar maar reed nog dagelijks met fiets en auto rond.  Mijn vooroordelen staken weer de kop op.  Die oude mensjes moesten ze van straat halen.  Al dat getaffel was levensgevaarlijk.  Narreke op zijn fiets tot daar aan toe.  Maar met de auto was onverantwoord.

Toen het licht op groen sprong gaf ik verkwistend gas en verdween met mijn automatikske.  Narreke was een beetje aan het dromen en oude mensen kunnen hun signalen niet zo snel door hun lijf sturen dus tegen dat Narreke’s voet doorhad wat zijn verstand wilde zeggen was ik al weer bijna aan het volgende licht.  Vijf minuten later stond Narreke weer naast mij.  Hij bekeek mij vriendelijk, kwam eens aan zijn klak als teken van beleefdheid en boog zich terug over zijn stuur.

Twee ver uit elkaar liggende generaties wachtten samen op het groene licht.   Ik stond scherp, dat optrekken was best leuk en er waren nog maar twee lichten tussen waar ik nu stond en mijn eindbestemming dus ik was van plan het witte mormel onder mijn achterwerk nog wat te pesten.  Groen licht, vol gas en wijle weg.  Ik keek even in de spiegel om te kijken of Narreke al terug wakker was maar vond zijn auto niet in de buurt van het kruispunt.  Niet moeilijk want op hetzelfde moment schoof Narreke langszij, kwam nog eens vriendelijk aan zijn klak en nam vlotjes afstand van mijn kreunende en zwoegende peugeot.  Ik wist niet wat ik zag.  Geklopt door een 87-jarige bompa met een klak.  Maar gij niet zenne.” Dacht ik bij mijzelve en ik probeerde te volgen.  Maar volle gas is nu eenmaal volle gas en ik moest al 120 rijden om terug naast Narreke te komen.  Toen ik op dezelfde hoogte kwam was het alweer tijd om af te remmen voor het volgende licht.  Narreke besliste daar anders over, zijn linkerpols lag losjes bovenop zijn stuur en met zijn rechterwijsvinger was hij druk bezig de voering van zijn klak door zijn neus te trekken.  Zo zag ik hem nog wat meer gas geven en in een wolk van stof, zand en andere vuiligheid door het oranje licht vlammen, een fractie van een seconde voor het op rood sprong.

Toen ik iets later voorbij zijn huis reed stond hij breed grijnzend voor zijn oprit, kwam eens vriendelijk aan zijn klak en draaide zich om.

Nooit of nooit heb ik nog geprobeerd om tegen Narreke te koersen.  En elke klak die ik tegenkom bekijk ik vanaf toen met enig wantrouwen.


08:25 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

met de klak in de hand komt men door elk rood licht in dit land :-)

Gepost door: willy | 03-03-05

ja jong gij hebt het echt wel getroffen na konijnen steken nu ook al bejaarden u de loef af, of is het omgekeerd chronologisch gezien loool
have a nice day!

Gepost door: Lord CMS | 03-03-05

Wahaha! Geweldig Péke! Wat zout ge'r van denken als wij twee samen eens voor 't rood op 't groen zouden staan wachten? Als ik eerst mag vertrekken moogt gij mij daarna een peer op mijn bakkes geven, akkoord? =o)

Gepost door: Coltrui | 03-03-05

hihihihihihihihihihiiiiiiiiiiiiii Awel se dat verhaaltje heeft me deugd gedaan!!! Je ziet eh dat je niet alle bompa's over een kam mag scheren...:o)))

Gepost door: Lizy | 03-03-05

Jawadde... seg... wa nen hevige! Ge zou da ni direct verwachten op dieje leeftijd... allechance dat dieje geen 18 meer is, want anders zou dieje wel eens de gazet kunnen halen, me dunkt! :-p

Gepost door: Pinnie | 03-03-05

De commentaren zijn gesloten.