15-03-05

Oorlogskind (Kinderleed)

Nog zestig meter

 

Vijftien jaar was hij, mijn broer.    Vijftien.  Ouder zou hij niet worden.  Het ene moment liep hij naast mij.  Mijn hand in de zijne.  Pratend over de oorlog.  Pratend over zijn en mijn toekomst.  Hij wou weg uit dit verrotte land.  Weg uit deze hel.  En hij zou me meenemen.  Het volgende moment lag hij naast me.  Een steeds groter wordende rode plas rond zijn hoofd.  Gestorven met een glimlach op zijn mond.  Gestorven in de belofte van mijn toekomst.  Hij was mijn vader.  De vader die onze echte vader nooit zou zijn.  Begripvol, behulpzaam, vriendelijk, … mijn broer.  Dood.

 

Nog vijftig meter

 

Vijftien jaar was hij, mijn broer.  Vijftien jaar en toen werd zijn leven genadeloos genomen omdat hij toevallig te dicht in de buurt van de kolonne kwam. Omdat een soldaat zich verveelde.  Omdat hij nu eenmaal in het verkeerde land geboren was.  Omdat mensen dachten voor God te kunnen spelen.  Hij had nooit iemand kwaad gedaan, nooit iemand gekwetst.  Hij probeerde de gemoederen te sussen.  Probeerde zijn heethoofdige vrienden te kalmeren.  Sprak op hen in.  Deed hen inzien dat hun plannen zinloos waren.  Dat het niets uitmaakte, dat het geen effect op de toekomst had.  Niet op zijn toekomst, niet op die van hun.  Toch werd hij neergeschoten.

 

Nog veertig meter

 

Mijn broer deed me beloven nooit het werktuig van iemand anders te worden.  Nooit te luisteren naar het geëmmer over martelaarschap.  Nooit te aanvaarden dat God wraakbelust was.  Hij had onze oudste broer gesmeekt het niet te doen en het mij verboden.  Ik had naar hem geluisterd.  Ik alleen.  Ik durfde niet anders.  Ik ben acht.  Bang voor mijn oudere broer.  Bang voor mijn oudste broer.  Bang voor mijn vader.  Bang voor de wereld.  Mijn wereld, mijn toekomst is nu weg. 

 

Nog dertig meter

 

Lachende soldaten.  Gespannen, op hun hoede en toch relaxed.  Beschermd door pantserwagens, grote wapens en een verschrikkelijk geloof in eigen kunnen en gelijk.  Lachende soldaten, omgeven door spelende kinderen van acht jaar.  Onschuldige kinderen, mijn vriendjes.  Kinderen van die leeftijd vormen geen gevaar.  Kinderen van die leeftijd kunnen geen dynamietstaven dragen.  Kinderen van die leeftijd blazen zich niet op.  Kinderen van die leeftijd zijn onschuldig.

 

Nog twintig meter

 

Het koele ijzeren staafje weegt niets en het weegt een ton.  Zijn vinger beroert zachtjes de schakelaar bovenaan.  Nog niet.  Nog te ver.  Aanraken mag.  Drukken niet.  Soldaten bekijken hem.  Lachen.  Hij lacht terug.  Hij springt, hij danst, hij speelt.  Hij laat zich vallen op de plaats waar de dynamietstaven onder een laagje zand zitten.  Hij schreeuwt het uit van geveinsde pijn.  Tien meter verder kijken verschrikte soldaten om.  Zijn vriendjes gaan ervandoor.  Hij huilt.  Niet meer alsof.  Echt.  Hij huilt voor zijn broer.

 

Nog vijf meter.  Soldaten naderen hem. De schakelaar onder zijn hand.  Mannen praten in een vreemde taal.  De buitenwereld verdwijnt.  Hij sluit zijn ogen, ziet zijn broer en drukt de schakelaar in.



08:21 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Ademloos As ge dees zelf geschreven hebt.......... Dit blogje is er eentje dat telt. Over de gehele periode dat ik er gelezen heb: sjappo man. Klasse van het hoogste niveau.

Gepost door: koninkske | 15-03-05

terrorbunny heeft de fonz weer wat uigehalad dat maffe alqaedakonijn
sterk verhaal...

Gepost door: Lord CMS | 15-03-05

Gene stoef man Kwetet khem het al gezegd maar amaai ik ga da ier es aan mijne patron laten lezen.

Gepost door: koninkske | 15-03-05

Uwe patron? Moet ik nu schrik krijgen :-)?

Gepost door: Péke | 15-03-05

zeer aangrijpend...... en het gebeurt nog alle dagen....

Gepost door: pepino | 15-03-05

De commentaren zijn gesloten.