21-03-05

Brief aan Sylvie

Na oorlogskind (kinderleed) vond ik dat ik het hele gebeuren maar langs een kant had belicht.  Daarom heb ik mijn verhaal dus herschreven omdat het grootste deel van de "slechten" van het vorige verhaal enkel hun job doen.

 

Liefste Sylvie.

Ik zit hier nu bijna een jaar in dit godvergeten gat. Maar binnen vier dagen ben ik weer thuis. Nog vier dagen schat en dan ben ik er weer. Terug thuis bij mijn lieve vrouwtje, bij onze baby. Ik zal zo blij zijn als ik eindelijk ons zoontje kan zien. Ik tel elke dag de minuten af tot ik terug op de basis land en mijn liefste schat en kleine Jonathan eindelijk ga kunnen vastpakken. Ik heb je foto nooit ontvangen Sylvie. Je vorige brief kwam geopend bij mij terecht. De foto waarover je schreef was verdwenen. Ik weet niet hoe Jonathan eruitziet maar ik hoop dat hij op jou lijkt. Ze zouden mannen niet mogen wegsturen van hun familie op zo een moment Sylvie. Ik had bij je moeten zijn toen je beviel. Je steunen, je helpen. Samen onze baby ter wereld brengen. In plaats daarvan steken ze me in de woestijn naast een hoop legervoertuigen terwijl ik een aantal zandlopers in de gaten moet houden.

De hele oorlog hangt mijn keel uit Sylvie. Zovele collega’s gesneuveld. Zovele zinloze doden bij de burgerbevolking. En waarom? Omdat de leiders van twee landen elkaar niet kunnen uitstaan. Omdat de op bloed beluste politieke opinie het zo graag ziet. Omdat we niet zwak kunnen overkomen tegenover de buitenwereld. Om eigenwaan en geld. De troepen worden thuis verheerlijkt, de plaatselijke bevolking afgeschilderd als levensgevaarlijk en een potentiële bedreiging voor ons eigen land.
De enigen die hierover iets zouden mogen zeggen zijn wij, Sylvie. Wij zitten tussen de mensen hier. Wij zien het leed, de miserie, de ellende waarin de plaatselijke bevolking zich bevindt. De legertop steekt zich weg, daar horen we niets van. De politiek verschuilt zich achter onwetendheid en populisme. Als er iets mis loopt dan wordt het voetvolk opgeofferd. In feite verschilt een moderne soldaat in niets van het kanonnenvlees dat in de middeleeuwen moest dienen om de vijand te ontwapenen. De meeste mensen hier verdienen het niet om in deze oorlog betrokken te worden.

Ik kan niet meer tegen de doden hier Sylvie. Een paar dagen geleden is hier een jongen gesneuveld door een ongeluk. Een hoge officier werd zenuwachtig toen hij de jongen met zijn broertje het konvooi te dicht zag naderen. Hij heeft hem gewoon neergeschoten Sylvie. Zonder enige vorm van waarschuwing. Hij schoot hem recht in het hoofd. Een onschuldige jongen. We hebben zijn lichaam daarna geborgen. Hij had geen wapens op zich. Hij was gewoon aan het wandelen en kwam te dicht in de buurt van de hoge omes. Zulke dingen gebeuren hier Sylvie. Maar dat ga je thuis nooit horen. Thuis zeggen ze dat het konvooi werd aangevallen door terroristen en dat de soldaten erin geslaagd zijn om een van hen uit te schakelen. Het leger is een grote familie. Als het enigszins mogelijk is worden de fouten ingedekt. Als het te moeilijk is om het verborgen te houden, worden de stoute kinderen gestraft. Maar de familiehoofden zelf zullen nooit gestraft worden.

Ik zit hier nu in de schaduw van onze pantserwagen een briefje te schrijven naar mijn liefste. Voor mij spelen een aantal kinderen in het stof. Ze zijn aan het voetballen. Voetballen met een oude leren bal. Ik zou er graag bij zijn als Jonathan ouder is Sylvie. Ik wil hem leren voetballen, leren fietsen, zijn eerste vriendinnetje leren kennen. Ik wil erbij zijn als hij zijn studies afrond. Als hij zijn eerste job viert. Als hij trouwt en als hij ons fier meeneemt naar ons eerste kleinkind. Ik weet het, het is niets voor mij om daar nu al over te denken. Ik weet dat ik van dag tot dag leefde maar dat is nu voorbij. Ik wil niet meer meemaken wat ik hier meegemaakt heb Sylvie. Ik wil niet meer zien wat ik hier gezien heb. Ik wil je niet meer alleen laten voor maanden aan een stuk. Ik kom naar huis Sylvie. Binnen vier dagen ben ik thuis en binnen vier dagen geef ik mijn ontslag. Ik stap uit het leger Sylvie. Ik zoek een job thuis en zal elke avond thuis komen van mijn werk om bij de mensen te zijn die ik het liefst heb. Mijn carrière hier zit erop. Ik heb gedaan wat ik moest doen. Ik heb bijna een jaar mijn land verdedigd, ik heb mijn leiders verdedigd. Ik heb genoeg gezien. Ik heb mijn plicht gedaan, ik heb mijn gezin verwaarloosd. Ik zal het allemaal weer goed maken Sylvie.

Tot binnen vier dagen schat.



Vier dagen later was Sylvies man thuis. Vier dagen later was Jonathans papa thuis. In een kist, het land binnengesmokkeld. Verborgen voor de publieke opinie die nog steeds de overwinningsberichten voorgeschoteld krijgt. De bezittingen worden aan de achterblijvers bezorgd door een man in uniform. Kleding, persoonlijke items, onverstuurde brieven,...
Jonathan zal nooit weten wie zijn vader was. Nooit zijn vader zien. Maar de oorlog was een goede zaak.
De inval was verantwoord.
De eer van de leiders is gered.

 


13:47 Gepost door P | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

idd de keerzijde van oorlogen die.. nog nooit iets oplosten :-(

Gepost door: willy | 21-03-05

Je weet al wat ik er van vind. Maar alle andere niet. Wreed knap!

Gepost door: Dafke | 21-03-05

*** Heel knap! Je verdient een medaille voor knap schrijfwerk Péke!

Gepost door: Tinkerbell | 21-03-05

bij dergelijke verhamlen krijg ik het altijd moeilijk... ik kan niet tegen dergelijke meilgheid, maar de criticaster in mij vind dit niet het niveau van een waar geberude TV-1-film overstijgen, omdat je te veel uitleg geeft en dat werkt te moraliserend...
maar goed, not bad at all...

Gepost door: Lord CMS | 23-03-05

De commentaren zijn gesloten.