11-04-05

Vliegende bomma's

Af en toe kom je op een trein een groep tegen.  Een groep scholieren op schoolreis, een groep voetbalsupporters op weg naar de match, een groep kaartende mannen, een groep koffiekletsende vrouwen, …

Een tijd geleden zat ik ook met een groep in de wagon.  Een groep Teletubbies op de trein.  Een bonte verzameling veelkleurige oudere dames.  Dames met grijs haar, dames met wit haar, eentje met paars haar, eentje die een tint te veel rood gebruikt had, zelfs een groenachtige madam zat er tussen.  Ik was beland in de nachtmerrie van een op slaap belust persoon, samen met de bejaarde  boerinnenbond in dezelfde wagon.  Altijd garant voor rust en sereniteit. 

Voor alle duidelijkheid, een wagon vol met oude, breiende, vrouwen is nooit stil, die dames vertellen alsof hun leven ervan afhangt.  Bij eentje leek dat ook inderdaad het geval en ik dacht een paar keer dat het gedaan was.  Germaine zat schuin over mij en was net bezig de volledige medische encyclopedie in detail te bespreken toen ze plots stopte en onbeweeglijk bleef zitten.  De hele wagon werd dan muisstil en de spanning hing in de lucht.  Maar elke keer was het loos alarm, Germaine moest gewoon af en toe stoppen om adem te halen.  Daarna begon ze over haar kleinkinderen, haar man zaliger en alle ziektes die madam Vandevelde ooit had gehad.  Pacemakers draaiden op volle toeren, valse tanden liepen warm door de wrijving… de dames waren op uitstap.  En het ging tot mijn grote vreugde naar Brussel.

In Brussel bleek dat de paardentram vroeger nogal snel terug vertrok want nog voor we in Schaarbeek waren stonden ze allemaal recht en begonnen ze met wankele benen hun startpositie in de middengang in te nemen.  Germaine op kop.  Sommigen waren vergezeld van een koffer op wieltjes, anderen zwaaiden dreigend met hun paraplu en allemaal deden ze hun best om zo dicht mogelijk bij de deur te komen.  Kwestie van zeker te kunnen uitstappen vooraleer de trein terug vertrok.

Waar Germaine en haar kudde geen rekening mee hadden gehouden waren de wissels voor elk groot station.  Eén bruuske spoorverandering en er stond geen enkele bomma meer recht.  Bomma’s vielen naar links, bomma’s vielen  naar rechts, bomma’s lagen verspreid over de volledige wagon.  Met vereende krachten werden de dames door behulpzame passagiers weer op de been geholpen.  Heupen werden opnieuw geplaatst, tanden werden verzameld en een pruik werd haastig weer correct gepositioneerd.  De oudere garde is beleefd opgevoed en ze excuseerden zich dan ook uitgebreid en rumoerig bij de personen die ze met een lap-dance verwend hadden.  De paarse teletubbie naast mij begon ook luid te ratelen dat het niet haar bedoeling was om op mij te vallen en dat het kwam door die wilde rijstijl van de chauffeur en dat en dat…  Spijtig genoeg zijn er voor een station meerdere wissels dus terwijl Tinkywinky heftig aan het gesticuleren was, veranderde onze wilde chauffeur weer van spoor en bomma viel door de schok achteruit, over de leuning van de bank achter haar.  Ze landde zachtjes met haar hoofd op de zetels en wierp haar benen vrolijk in de lucht.  Mij werd op deze manier een uitgebreide blik gegund op een enorme onderbroek en ik heb mij maar gehaast om bomma weer op te rapen.  Bij het overschouwen van het slagveld zag ik dat er hier en daar eentje de aanval had overleefd.  En hoewel ze enkele seconden eerder alle heiligen van de hemel aanriepen, werd er door de overlevenden hartelijk gelachen met het amusante bonte gezelschap dat over zetels geplooid zijn best deed om weer recht te raken.

De trein was ondertussen Brussel Noord binnen gereden en Germaine, die er maar ternauwernood in geslaagd was om niet van deur naar deur te rollen bij de bruuske manoeuvres kwam die boodschap met luide stem verkondigen.

“Maskes, we zijn in Brussel Centraal he.”

Toen een van de andere bomma’s opmerkte dat er Brussel Noord op die borden stond en dit bevestigd werd door de jongeman halfweg de trein besloot de bende wijselijk om voor de resterende korte rit een plaatsje te zoeken.  Germaine, die ongetwijfeld een traumatische ervaring moet hebben gehad bij het verlaten van een of ander voertuig, bleef echter vastberaden aan de deur staan wachten.  Ik heb de dames alleen gelaten in hun plezier en heb mij een wagonnetje verder geplaatst.  Het feit dat ik bij deze verplaatsing niet op de grond ging oogstte heel wat bewondering bij de kranige oudjes en Germaine knikte me in het doorgaan goedkeurend toe.  Daarna zuchtte ze eens diep, loste de deur en meldde met haar typische stem aan de rest: “We zijn er.  Komen jullie nog?”


12:01 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

camera obscura van Hildebrand... .....ik kan het me goed voorstellen Péke.....je hebt me goed doen lachen....nog een aangename dag verder......:-)pepino.

Gepost door: pepino | 11-04-05

. In 1 woord: zalig! :)

Gepost door: Kaatje | 11-04-05

... Ik heb ook al veel landingen verzacht in de trein

Gepost door: someone_ELSe | 11-04-05

ewel....... Bommapower rules!!!!!

(de gepensioneerdenbond incognito)

Gepost door: koninkske | 11-04-05

. Ik heb ooit eens een bomma frontal op haar smikkel zien gaan toen ze van de trein poogde af te stappen. Echt met haar tanden tegen de stenen dus. Eén woord vlamde door mijn hoofd alvorens ik het dametje in kwestie rechthielp: stagediiiiiiiiive!

Gepost door: Coltrui | 11-04-05

Gelukzak! Ik rij al bijna twintig jaar met de trein, maar zo'n amusante bende heb ik nog niet gehad!

Gepost door: Spikkie | 11-04-05

Brussel Zit Spikkie ook in Brussel?

Gepost door: Péke | 11-04-05

Hahahaha.. oooh, ocharme! ik zou daar weer stress van krijgen omdat ze denken dat ze tegen de klok des dood racen ofzo om er erna compassie mee te hebben :o)
Nu, de komende 14 dagen zijn de treintjes mijn vrijheid, please laat er ook zo'n entertainment zijn!! Maar den zonder gewonden hè, het moet plezant blijven!
Super geschreven Péke!

Gepost door: Tinkerbell | 11-04-05

De commentaren zijn gesloten.