27-04-05

Bedenking

Raar hoe dingen in het leven verlopen.

 

Twee dagen geleden zit ik mij druk te maken in buurman met zijn honden en zijn irritante asociaal gedrag.  Waarom wil buurman nu niets aan zijn rothonden doen die me altijd wakker maken.  Twee dagen geleden wou ik buurman zijn vet eens geven en ging ik hem wakker bellen als zijn beesten nog eens blaften.  Twee dagen geleden trok ik het venster open en brulde ik naar zijn beesten.

 

Twee dagen later is buurman dood.  Buurman was blijkbaar niet asociaal maar depressief.  Buurman zag het niet meer zitten en heeft besloten uit het leven te stappen.  Eergisterennacht moet het hem duidelijk geworden zijn.  Eergisterennacht heeft hij zijn strijd opgegeven.

 

Ik ken hem niet.  Ik heb nooit met hem gepraat, ik heb hem zelfs bijna nooit gezien.  Eén keer heb ik iemand zien buitenkomen en in een auto kruipen.  Ik weet niet of het buurman was.  Ik weet niet wat buurman bezielde maar begrijp zijn beslissing niet.  Ik respecteer het wel.  Ik vind alleen dat er iets mis is als je door de maatschappij zo ver wordt gedreven.  Er is iets mis als dat in iemands ogen de enige oplossing is.  Ik respecteer het, maar kan het niet goedkeuren.

 

De dood is iets raar.  Met de dood lachen we.  Als verdedigingsmechanisme, niet uit leedvermaak. 

De dood komt op de meest eigenaardige momenten.  Ik heb er nooit bij stilgestaan.  Nadenken over de dood is nooit voor mij geweest.  Ik leef veel te graag.  

En toch…

In juli 2004 had ik twee grootvaders, in maart van dit jaar had ik er geen meer.  Misschien heeft dat mijn standpunt tot de dood veranderd.  Ik weet het niet.  Ik mis mijn bompa's dat staat vast.  Maar zo snel als de dood komt, zo verrassend snel verdwijnt het verdriet om plaats te maken voor de herinneringen.

En die blijven.

Dag buurman

Dag bompa's


13:35 Gepost door P | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Herinneringen... Iemand verliezen uit u omgeving voelt altijd een beetje raar, ik heb ook een broer op zeer jonge leeftijd moeten afgeven en inderdaad hoe erg ik hem ook miste was ik ook iets geschokt toen ik bij me zelf vaststelde dat het verdriet zo snel plaats maakt voor de herinneringen.

Gepost door: justin | 27-04-05

Ik begrijp... ... wat je bedoelt. Bompa is nog steeds in mijn hart. Maar ik kan hem niet meer zien, niet meer aanraken, niets meer vragen.
PS: wat gebeurt er nu met de honden van buurman?

Gepost door: Spikkie | 27-04-05

@Spikkie Geen flauw gedacht... afwachten zeker.

Gepost door: Péke | 27-04-05

de tijd gaat snel....gebruik hem wel.... ....geniet van het leven....het duurt maar even....
Je moet niet blijven treuren....maar hen vergeten mag je nooit.....pepino.

Gepost door: pepino | 27-04-05

eer schort inderdaad wat met onze maatschapij vroeger liepen we in en uit langs de achterdeur bij de buren, nu is zelfs de voordeur op slot :-(

Gepost door: willy | 27-04-05

ja, ik weet wat het is om grootouders te verliezen... :s

Gepost door: Anne | 27-04-05

Je weet het hè Het lichaam is er niet meer, zolang ze in je hart zitten zijn ze niet 'volledig' dood.

Gepost door: Tinkerbell | 27-04-05

De dood is inderdaad iets raar... Ik zei het daarnet nog tegen mijn moeder, dat ik het nog altijd moeilijk heb om te geloven dat mijn nonkel echt dood is...

Gepost door: Kaatje | 27-04-05

Het leven kan raar lopen...

Gepost door: lena | 28-04-05

De commentaren zijn gesloten.