28-10-05

De mannen van de vakbond

Toffe mannen die vakbondgastjes…  Stonden ze daarnet in ’t rood ballonnen uit te delen aan een groepje kleine kindjes toen wij passeerden. 

Mijne collega en ik, wij kunnen ons dan niet houden natuurlijk en wij riepen uit volle borst: “Oeoeoeh, ballonnekes!!!!!”

“Moeten jullie ook een ballonnetje hebben jongens?”

“Oeh ja, een ballonneke…”

“Alstublieft se, kijk ne keer wat een schoontje.”

 

En dan springt mijne knop weer op treiteren he.  Ik kan er niks aan doen.  Ik heb hem gevraagd of em gene in het groen had.  Hij kon er toch mee lachen.  De mannen van de metaal… altijd voor een mopje te vinden.  Sympathieke gast.


15:11 Gepost door P | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27-10-05

Levensgevaarlijk beest

Ik heb een slecht geweten.  Altijd al gehad.  Niet dat ik veel dingen mispeuter ofzo, neenee, ik ben de braafheid zelve.  Ze hadden mij paus moeten maken in plaats van dieje met zijn hitlerjugendverleden.  Ik ben de braafste mens op heel deze aardkloot.  Na Michael Jackson misschien.  Maar een paus zonder neus is ook geen zicht.

Wat ik wil zeggen is dat ik heel snel schrik.  Een slecht geweten hebben, zeggen ze dan bij ons.  Of is dat een nationale uitdrukking?

 

Gisteren had ik weer mijn angstmoment.  Ik wilde als brave burger geld  gaan insteken in de parkeermeter.  Normaal doe ik dat niet maar er liep een geüniformeerde “vriend” wat verder en voor mijn vrienden doe ik alles.  Achter mij kwam een molligere Fransman die hetzelfde  lumineuze idee had als ik.  Hij had waarschijnlijk ook die agent zien rondparaderen met zijn woeste blik in zijn ogen.  In ieder geval, net als ik mijn zuurverdiende 20 cent in het gleufje van de automaat wil steken hoor ik een door merg en been snijdende gil.

 

“Meneeeeeeeeer!!! Pas op!!!!!!!!  Niet aanraken!!!!!!!!”

 

Dan schrik ik mij dus een ongeluk he.  Ik lag bijna in de armen van ronde Robert achter mij.  Iets verder aan de linkerkant stond een klein blond jongetje naar de parkeerautomaat te wijzen. Zijn blik helemaal verwilderd, zijn blinkend blauwe fietsje aan de hand.

 

“Niet aanraken meneer, daar zitten beesten op.”

 

De manier waarop die kleine schreeuwde…Ik begon al te zoeken naar een paar dikke vogelspinnen, een zeven meter lange anaconda die ik toevallig niet gezien had, voor mijn part zelfs een neushoorn in camouflagekleuren maar ik zag niks abnormaal op die parkeermeter.

 

“Waar zitten die beesten dan?”

“Daar meneer, aan de zijkant, zie je ze niet?”

 

Ik volgde zijn bevend vingertje en keek aan de zijkant.  Bolle Bernard achter mij  sprak ook zijn portie Nederlands want hij ging mee op zoektocht.  Eerst zag ik niets.  Geen alligators, geen dwergdinosaurus, geen ingebeelde moordzuchtige sprinkhaan van een meter vijfenzeventig… helemaal niets.  En toen ineens zag ik ze, twee moordzuchtige, levensgevaarlijke, en bloedstollende…. lieveheersbeestjes.  Een geel met immens veel stipjes en een doorsnee rode met de te verwachten zeven zwarte bolletjes keken me schaapachtig aan.

 

“Die lieveheersbeestjes hier?  Die zullen me echt niets doen hoor.”

“Jawel, pas op.  Die kunnen hard bijten.”

“Ik denk dat ik toch maar het risico ga pakken want zie je die meneer die daar rondloopt met zijn pet op zijn hoofd… die kunnen ook hard bijten.”

 

De kleine zag er heel opgelucht uit toen ik levend en wel mijn ticketje achter de ruit van de auto stak.  Of mollige Michel het gehaald heeft van de woeste scheppingen van  de Here Gods weet ik niet maar ik denk het wel.


13:18 Gepost door P | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-10-05

Gevonden

Niet-alcoholische hepatitis.  Eindelijk.  Het is eruit.  Na vier maanden bloed zuigen, testen, doorverwijzingen, raadplegingen en weet ik wat nog, hebben ze eindelijk een antwoord op de vraag: “Waaraan  lijdt Péke?”

Vrijdag was ik weer bloed gaan laten trekken.  Voor mijn levertje zoals u zich misschien herinnert.  Voor de vergeetachtigen, astemblieft. Voor de zoveelste keer ondertussen want het labo van het  UZ in Leuven wou toch nog ne keer testen op iets anders.  Ze hadden al getest op alle mogelijke virussen die ze kenden, ze hadden al getest op klierkoorts en Hepatitis ABC en de rest van het alfabet.  En dat was altijd negatief.  Maar nu gingen ze nog eens testen.  En wat blijkt, niet-alcoholische hepatitis.  Waarom hadden ze dat dan de eerste keer niet kunnen zeggen?  Toen was het geen hepatitis.  Nu ineens wel.  Enfin, Péke was content dat em het wist en ik wilde dat al gaan vieren met een pintje.

 

“Aha, ge weet het dus eindelijk.  En wat wil dat nu zeggen dokter?”

“Awel ja, dat ge dus een vorm hebt van hepatitis maar niet veroorzaakt door alcohol gebruik he.”

“Ja, dat snap ik.  Maar door wat dan wel.”

“Ah, dat weten we niet.   De oorzaak is onbekend.   En de remedie is nog onbekender.”

 

Interessant vind ik dat.  Nu zeggen ze me dus wat ik heb.  Iets wat ik daarvoor niet bleek te hebben.  En als ik om een oplossing vraag weten ze niks.

 

“Jamaar, is dat dan erg?”

“Neenee, iedereen kan dat krijgen.  Maar het is in ieder geval niet besmettelijk en ook niet gevaarlijk.  Dat zal waarschijnlijk wel door een virus zijn, dat gaat wel weer weg.”

“Waarom een virus, de oorzaak was toch onbekend?”

“Dat klopt ja.  Maar we kennen nog niet alle virussen he.  Het is misschien beter om eens een afspraak in het ziekenhuis te maken  voor een echografie of een scanonderzoek.  Dan zijn we zeker.”

 

Ik zal met dat pintje nog maar efkes wachten zeker.  Ondertussen heb ik wat op internet opgezocht en wat blijkt.  Een niet-alcoholische hepatitis is niet gevaarlijk.  Het kan niet overgedragen worden in het dagelijks contact.  Knuffelen en kussen mag, ook sex is geen gevaar, al wordt flierefluiters aangeraden om veilig te vrijen maar dat heeft andere redenen.  En een zwangerschap is zonder noemenswaardig gevaar.  Ik mag zelfs borstvoeding geven.  Maar dat is niet direct aan de orde zou ik zo denken.

Dokters… scheppen poen en geven geen antwoorden.  Hij heeft geluk dat het zo ne sympathieke mens is.



13:13 Gepost door P | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-10-05

Spoken

’t Spookt thuis. En dat zo vlak voor Halloween. Ik heb er geen andere verklaring voor.  Moesten het nu nog de kabouterkes zijn die overdag alleen rondslopen dan zou ik het nog weten te appreciëren.  Die kuisen de boel tenminste nog op.  Maar het zijn geen kabouterkes want het is niet opgekuist en daarbij, die mannen kunnen niet aan de venster.  Daar zijn het kabouters voor.  Een kabouter die groot genoeg is om aan een venster te komen is een valsspeler of een kleuter.

En het zijn nu juist die vensters die ineens open staan.  ’s Morgens  vertrekken met het venster van  de slaapkamer dicht, en ’s avonds  ontdekken dat het open staat.  Al de tweede keer op een paar weken tijd.  Elke keer een ander venster.

Ofwel heeft onze buurvrouw/huisbazin daar iets mee te maken.  En dan gaat ze er niet goed van zijn de dikke moemoe.  Ik zal eens een valstrik moeten opstellen.


09:02 Gepost door P | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

24-10-05

Frietjes

Zondag is frietjesdag.  Daar wijken we niet vanaf.  Zondag hebben we geen zin om te koken, laat staan om af te wassen.  Dus zondag worden er frieten gehaald.  En zeg nu zelf, wat is er lekkerder dan frieten.  Zondagavond is iets om naar uit te kijken.  Ook al heb ik vorige week daardoor drie keer frieten gegeten, iets wat mijn bolvormig gezwel niet ten goede komt.  Ik ben nu ongeveer in mijn derde maand zwangerschap en af en toe begint het zich te roeren.  Maar ik kan daar niet aan doen, ze moesten die frieten maar niet  zo lekker maken.  En geef toe, het had ook erger kunnen zijn, moest ik Rus zijn dronken we elke avond Wodka, als Nederlander at ik elke keer pindakaas en over Duitsers wil ik niet eens praten.

 

Het enige negatieve puntje aan het friet halen is het volk dat altijd en masse voor mij pleegt te staan.  Maakt niet uit welke frituur ik binnenstap, altijd staat er wel tien tot vijftien man voor mij.  Verschrikkelijk vind ik dat.  Je komt binnen met een klein beetje honger en je gaat half uitgehongerd weer naar buiten.  En je kan niet eens van die frieten eten want die worden hermetisch ingepakt en zijn veilig voor mijn grijpgrage vingertjes.   De oplossing zou natuurlijk zijn dat ik een iets minder frequent bezochte frituur opzoek voor mijn frieten maar daar krijg je ofwel een minibakje dat net voldoende is om de maag van een dwerghamster te vullen, ofwel zijn de frieten zo slap dat ze omvallen wanneer je ze omhoog houdt.  Een staat me voor dat je hetzelfde effect hebt als je een regenworm probeert omhoog te houden.  Iets zegt me dat die ook niet gaat blijven rechtstaan.  Niet dat ik mij een reden kan inbeelden waarom iemand een regenworm zou omhoog willen houden maar een mens moet toch iets zeggen.

 

Je staat daar dus te draaien van ongeduld, de vloer is afgesleten en je zolen staan te smeulen van de wrijving.  Je hebt honger, je maag begint te protesteren en mensen kijken nieuwsgierig naar buiten om te ontdekken waar het juist dondert. En dan, net als je denkt: “Ja, het is aan mij.” blijkt dat dat kleine meisje dat daar rond die vrouw haar rokken hangt te draaien niet haar dochtertje is maar een apart klantje.   En had u iets anders gedacht, het kleine opdondertje kwam bestellen voor heel de familie.

“Zes kleine frieten, drie grote, twee curryworsten, een boulet, een lookworst, een playboy, een viandel, twee satés en twee vleeskroketten alstublieft.”

“Moet er iets op die frieten?”

“Ja, twee met mayonaise, drie met…”

Op zo’n momenten moet ik mij inhouden om dat klein serpent niet in de vleesmolen te draaien en er zelf bouletten van te rollen maar ja, ieder heeft recht op zijn frieten.

“Is’t voor hier op te eten?”

Ja d’uh.  Wat is dat nu weer voor een vraag?  Juist of dat minimeisje dat allemaal alleen op kreeg.  Als dat het geval was dan vrat ik mijn schoenen op.  Zonder saus maar met een lookworst en zilveruitjes.

 

Maar dan was het eindelijk mijn beurt en tien minuten later zat ik lekker aan tafel mijn gezonde maaltijd te verorberen.  Dat ik vanmorgen mijn broek weer niet toe kreeg kan me op die momenten geen barst schelen.  Al heb ik gisteren  een foto van een jaartje terug gezien en moest ik toch even slikken.  Daar moet dus iets aan gedaan worden, maar niemand en ik bedoel niemand, komt tussen mij en mijn frieten.

Smakelijk.


09:42 Gepost door P | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-10-05

Miss België

Heb ik u hiermee gelokt?  Ik veronderstel van niet.  Tenzij u een geile mannelijke tiener bent met een extreem hoog aantal rondzwervende hormonen en een eeuwige paal of paaltje tussen uw benen.  Dan zou ik u met deze titel misschien gelokt hebben.  Mijn excuses want u gaat hier niet aan uw trekken komen om het met een flauwe woordspeling te zeggen.  Trouwens, ook degene die Kim Clijsters naakt heeft ingetikt in google zal bedrogen uitkomen.
 
Waarom miss België hoor ik u zeggen.  Wel, omdat op de startpagina van ons aller skynet een fotootje staat met daarnaast iets van Madonna.  Nu ken ik Madonna niet persoonlijk maar ze trok toch niet op de dame in kwestie dus ik was eens nieuwsgierig.  Blijkt dus dat het om een link naar de site van miss België gaat.  Blijkbaar lopen er binnenkort weer 20 hersenloze dames in bikini rondjes op uw televisiescherm. 
Mocht u diezelfde tiener van daarstraks zijn die ondanks de waarschuwing nog heeft verder gelezen.  TOF HE MAN, WHOOOOOOW 
Mocht u een van de kandidates zijn... trek het u niet aan, u kent me toch niet en laten we het vooral zo houden.
 
Maar blijkbaar is er iets mis gelopen met de selectie van de meisjes.  Kandidate nummer 1 houdt bijvoorbeeld van dansen maar ook van mensen met vooroordelen over anderen.  Kandidate nummer 9 houdt van rondrijden met de wagen maar ook van hypocrisie.  Kandidate nummer 16 houdt dan weer van onbeleefde en vulgaire mensen...  Een paar houden van leugens, eentje van bumperrijders, nog een andere van gemene streken,...  De dames zijn blijkbaar in hun element.
Of zou de webmaster van de site toch ergens het woordje "niet" vergeten zijn? 

20:48 Gepost door P | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Tijdsgebrek

Jongens toch, wie had ooit gedacht dat een ambtenaar zo zou moeten werken.  Nog geeneens tijd om een kort berichtje te posten.  Wel om af en toe een spelletje te spelen dus ik gun het jullie ook.
 
http://www.miniclip.com/gyroball.htm
 
Mijn record staat op 636, veel plezier en tot  morgen of straks...
 
Wat een leven, wat een leven
;-)

13:39 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |