13-01-06

Het vliegend schijt

Als ik ergens het vliegend schijt van krijg, dan is het van mensen die zich beter voelen dan de anderen.  Mensen die denken dat ze meer zijn dan de modale medemens.  En van vrijdagen, daar krijg ik ook het vliegend *puut* van…

Maar in tegenstelling tot vrijdagen waar hoegenaamd niets aan te doen is, is aan die andere groep schijtbezorgers wel degelijk iets te doen.  U kan ze namelijk eenvoudigweg simpeltjes te kakken zetten.  Het begint me op te vallen dat mijn woordkeuze nogal aan de geurende kant is dus ik zal er proberen op te letten in het vervolg van mijn tekstje.

 

Omwille van serverproblemen gisteren, waardoor ik mij een echte ambtenaar voelde, had ik vandaag een latere trein gepakt.  Een veel latere trein want er heerste de stille verwachting dat de problemen vandaag nog niet opgelost zouden zijn.  En een latere trein wil zeggen dat ik minder lang met mijn vingers moet zitten draaien.  Een latere trein wil ook zeggen dat de mensen veel wakkerder zijn dan in de normale zombietrein en dan ontspinnen zich gesprekken.  De twee pseudo-intellectuele dametjes waren in zo een interessant gesprek gewikkeld toen ik mij ongevraagd op de zetel naast een van hen neerplofte tegenover een zwetende man die “Wilkommen in Welteren-ofzoiets” aan het lezen was.  Het volume van het gesprek was zodanig hoog dat iedereen het wel gehoord moest hebben.

 

Het ging over een moeder die boos was op de vader van haar kind omdat die niet van zijn wettelijke echtgenote wilde scheiden en eigenlijk niets met het kind te maken wilde hebben.

“Ze moet het arme kind zelfs de naam van de vader onthouden en dat vind ik humanitair niet verantwoord.”

“Meen je dat?  Maar dat is een psychologische aanval op het kwetsbare gevoelsleven van zulk een jong kind.  Op die manier gaat een kind nooit zijn persoonlijkheid op een gezonde manier kunnen ontwikkelen tot een jongvolwassene.  Dat is gewoonweg verschrikkelijk.”

 

Blablablabla, zeverzeverzever, zaagzaagzaag…enz. 

 

Een half uur heeft dat zo geduurd.  Ik kon met moeite mijn boek lezen want ze wilden constant laten horen over wat het ging.  En toen gaven ze me een schitterende voorzet.

“We zijn al aan de schouw van Schaarbeek zie ik.”

“Welwel, dat is een mooi pleonasme.”

“…Nu je het zegt.”

“Dat is een alliteratie, een pleonasme is twee keer hetzelfde zeggen.”

 

Stilte… verbazing… verkleuring…

Tot in Centraal hebben ze niets meer gezegd.  Zevertrutten.

14:20 Gepost door P | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Grinnik Ik zou geld geven om eens een ochtend bij jou op de trein te zitten !
Groetjes, An

Gepost door: An | 13-01-06

Haha! Dat hebde zeker van mij geleerd, zo'n dings zeggen tegen mensen die ge niet kent... *grijns*

Gepost door: liza | 13-01-06

hmm allez

Gepost door: lord cms | 13-01-06

:-) bevatte haar zin ook geen chiasme en contaminatie, of een hyperbool of tautologie :-)

Gepost door: fILLE | 13-01-06

da hedde gij proper opgelost peke allez lees nu mar rustig verdar maat

Gepost door: willly | 13-01-06

ik had hun gezicht willen zien!
Mooi gedaan!

Gepost door: lavender faery | 16-01-06

De commentaren zijn gesloten.