07-02-06

Sletten met tetten

Ik wilde gewoon rustig Brussel intrekken om een GSM-lader te kopen omdat die van mij door een wild konijn tot vermicellisliertjes herleid is.  Niets meer, niets minder.  Snel even over en weer naar de winkel en weer verder knoeien aan mijn dossiers.  Maar van snel is er niets in huis gekomen.   Ik stond namelijk rustig te wachten (eerste fout van de dag) op het groene licht aan het vrij drukke kruispunt hier toen er vijf giechelende pubers naast mij kwamen staan.  Onmogelijk te negeren want ze maakten genoeg lawaai om een landende boeing te overstemmen.

 

“Ja, ik weet niet waar dat is maar zo ver kan het toch niet zijn.  Anders moeten we het even vragen.” - Nee, dat moet je niet.

“Ja, anders blijven we hier rond lopen.  Vraag jij het?” - Nee!! Laat me gerust!!!

“Nee, vraagt gij het maar.  Zie dat die Frans spreekt.” Gegiechel, gefluister en geduw tot er eentje zich losmaakt van de hoop en op mijn schouder tikt. 

 

“Excuseer, spreekt u Nederlands?”

 

Tot dan toe had ik niet in hun richting gekeken en toen ik wel keek werd de reden van het gegiechel en gefezel duidelijk.  Twee helblauwe ogen keken me vanonder een belachelijke designmuts van roze konijnenpels vragend aan .  De verleiding om in het Frans te antwoorden was verschrikkelijk groot maar gezien het snobistische gehalte van juffrouw make-up was het gevaar dat ze beter Frans sprak dan ikzelf natuurlijk niet onbestaande.  Temeer daar mijn Frans altijd beperkt is gebleven tot “papa fume une pipe” en “voulez-vous coucher avec moi”, twee zinnetjes die overduidelijk niet van toepassing waren. 

 

“Ik versta Nederlands ja.”

De rest van de 17-jarige (bleek later) snobjes stonden kortgerokt en diep gedecolleteerd vrolijk te wezen op de achtergrond.  Iets waar ik normaal niks op tegen heb maar barbies hebben een kleine achterstand bij mij.

“Weet u toevallig de Nieuwstraat zijn?”

“Ja, ik weet die zijn, ik ga daar ook naartoe.” (tweede fout van de dag)

Weer gegiechel, vraag me niet waarom.

“Oh, kunnen wij dan meelopen?  We weten de weg hier niet.”

Hysterisch gegiechel.

 

Ik had nee moeten zeggen maar ik kreeg de kans niet.  En dus gingen ze allemaal mee.  En ik moet eerlijk zeggen, de nieuwstraat heeft nog nooit zo ver geleken.  Giechelen en vragen stellen en weer giechelen en mensen in hun gezicht uitlachen…  Niet normaal…   

Ze kwamen blijkbaar uit een of andere school in Antwerpen en moesten een aantal zaken in Brussel zelfstandig gaan bezoeken en daar later een verslagje over schrijven.  Mijn vraag of de Nieuwstraat daar ook bijhoorde werd, voor de verandering, met luid gegiechel beantwoord.  De papa van Ines werkte in Brussel en die zou hun dat wel allemaal uitleggen.  Ze moesten dat toch pas volgende week afgeven.  Daarbij, shoppen was veel leuker.  En naar de jongens kijken natuurlijk.  Het gegiechel dat daarna losbarstte leek meer op het gebalk van een gekke koe.  Ik ben nog nooit zo blij geweest om een klerenwinkel te zien.  Dat had namelijk een eigenaardig effect op de wandelende barbies…De uitnodiging om hun nog wat gezelschap te houden heb ik vriendelijk afgewimpeld maar iets zegt me dat ze niet lang alleen gelopen hebben…

14:58 Gepost door P | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

allléézeg nu had ge eens aantrek van het jong volk en dan moeten ze hun teut nog houden ook :-)

Gepost door: liese | 07-02-06

allez dat gij kunt weerstaan een twee smekende helblauwe tienrogen die je goot vanonder een desingpotske in rose stof staan aan te kijken!

Gepost door: lord cms | 07-02-06

:-) een oud péke lust toch af en toe wel eens een jong blaadje, of niet? :-)

Gepost door: fILLE | 07-02-06

ge zijt nen engel hé peke die gastjes gaan zeker een 10 krijgen volgende week:-)

Gepost door: willly | 07-02-06

designmuts in konijnenpels? hebben ze het erom gedaan of zie jij nu gewoon overal kledinstukken in konijnenpels?

Gepost door: an | 08-02-06

@An Ja Péke met een konijnentrauma ... ( of is het konijnetrauma???) :)))

Gepost door: Crisje | 10-02-06

De commentaren zijn gesloten.