28-02-06

Naaien, stikken, breien en haken

Soms leiden doodgewone gesprekken tot zaken die je vergeten was.  Zaken die verloren gewaaid zijn in de stoffige vlaktes van het geheugen.  Zaken die doelbewust verborgen werden in diepe putten omdat ze te beschamend of te pijnlijk zijn.  Verdwenen herinneringen met andere woorden.

Zo ging het tijdens het middageten over breien, naaien, stikken, knopen aanzetten enz.  Een aantal dames aan tafel was daar blijkbaar niet zo begaafd in.  Nu ben ik eerlijk gezegd ook geen ridder in de orde der breinaalden en stikken kan ik alleen maar als ik mijn mondholte probeer vol te proppen met meer voedsel dan de aan te raden hoeveelheid.  Maar ik heb ooit in mijn nog vrij jonge leven toch wel een paar knopen terug aangenaaid.  Met het nodige bloedverlies uiteraard.  Zo een naaldje is veel scherper dan mijn tere vel en het is niet dat ik onvoorzichtig of overhaast tewerk ging, mijn geduld was na minutenlange vruchteloze pogingen om die draad door dat oog te krijgen zo op de proef gesteld dat mijn vingertoppen eronder moesten lijden.  Maar uiteindelijk, na veel gesabbel, kreeg ik die draad altijd door dat veel te kleine gaatje en kon ik fier aan het aannaaien van mijn knoop beginnen.

 

Moeilijk was dat eigenlijk niet.  En dus vond ik het niet meer dan normaal dat ik ook eens zou proberen om die gescheurde broekzak weer aan elkaar te lappen.  Ik was het namelijk beu om elke keer bij het aannemen van wisselgeld met mijn been te moeten schudden om alles wat ik in mijn zak stak terug uit mijn pijp te krijgen.  Dit tot grote hilariteit van omstanders.

Dus zette ik mij met mijn broek, een naald, een stuk draad en zestien pleisters aan het werk. Drie pleisters en heel wat gevloek later had ik een aan elkaar gelapte broekzak die er vrij stevig uitzag maar het toch maar een klein minuutje uitgehouden heeft.  Toen kwam ik namelijk tot de ontdekking dat ik niet alleen mijn broekzak had gemaakt maar ook mijn zakdoek mee vastgenaaid had.  Wederom, tot grote hilariteit van omstanders.

Sindsdien laat ik kapotte kledij over aan mensen die daar verstand van hebben.

14:13 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-02-06

De dierenarts

Vorige week hebben we met onze Fonz een bezoekje gebracht aan de dierenarts.  Zonder onze Fonz zou het nogal belachelijk zijn vond ik.  Niet dat hij ziek was ofzo.  Helemaal niet, hij is kerngezond, maar zijn nageltjes werden iets te lang.  In die mate dat ik begon te vrezen voor mijn leven als hij zich pardoes op mijn schoot drapeerde.  En als de angst voor keutels overwonnen wordt door de angst voor nagels die zich centimeters diep in mijn malse vlees boren dan is het tijd om daar iets aan te doen.

 

Maar nageltjes knippen is niet zonder gevaar.  Ik weet dat nog van toen ik vroeger mijn pietje wilde knippen.  Voor diegenen die zich nu verslikt hebben in hun drinken of gewoon hun wenkbrauwen tegen het plafond hebben gesodemieterd.  Geen paniek, ik ben geen doe-het-zelf-Jood ofzo, Pietje was gewoon mijn kanarievogeltje vroeger.  En dat beestje zijn nagels moesten ook geknipt worden maar daarbij moest vooral gelet worden om het adertje niet te raken want dan bloeide mijn pietje dood. Mijn kanarievogeltje dus.  Zo een geel, met vleugeltjes en een bekje.  Als u nu nog twijfelt bent u een freak.  Langs de andere kant, u bent dit aan het lezen dus helemaal gezond in uw bovenkamer kan u toch niet zijn.

 

We gingen dus met een nietsvermoedend konijntje naar de dierenarts.   In zijn draagmand (zoals van een kat) zat hij vrij relaxed de anderen gade te slaan.  Een enorme Deense Dog, een Berner Sennenpup en een gigantische spierwitte kat die ook in een draagmand zat die eruitzag of ze elk moment uit elkaar kon ploffen.  Coole Fonz trok er zich geen reet van aan.  Dat veranderde lichtjes toen hij op de tafel van de dierenarts werd geploft en zijn vier pootjes elk een andere kant uitgingen.  Waarom ze die dingen zo spiegelglad maken is mij een raadsel en ik zag dat ook onze Fonz zijn bedenkingen hierbij had.  De keurende handen van de dierenarts konden hem ook al niet hard bekoren wat aan zijn ogen te zien was.  Die sprongen bijna uit zijn kopke maar zagen er goed uit zei meneer doktoor. 

 

Zijn nageltjes werden geknipt terwijl ik hem met lichte dwang vasthield.  Fonz bedoel ik dan, niet meneer doktoor.  Meneer doktoor stond zelf recht.  En zijn nageltjes moesten niet geknipt worden.  Fonz zijn oogjes sprongen zo mogelijk nog wat meer uit zijn gestroomlijnde kopje.  Maar Fonz werd pas helemaal wild toen het gedaan was en meneer doktoor naar zijn balletjes wees en zei dat hij met een klein sneetje zou kunnen verhelpen dat onze Fonz ooit agressief zou worden. Toen kreeg dat kleine konijntje zo veel kracht in zijn magere botten dat hij op een fractie van een seconde in mijn nek lag te krabben om zijn balletjes in veiligheid te brengen.  Ik was verschrikkelijk blij dat  dit niet gebeurde voor zijn nagels geknipt waren.

 

Ondertussen is Fonzie weer helemaal gekalmeerd.  Zijn nageltjes zijn ingekort waardoor hij minder levensbedreigend is als hij lichamelijk contact maakt en zijn balletjes hangen nog trots tussen zijn poten.  Maar iets zegt me dat hij de volgende keer niet zo rustig gaat zitten bij de dierenarts.

 

09:48 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-02-06

Whoohoow

60.000 bezoekers...

 

13:21 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Lomp is ook vis

Collega komt hier gisteren trots binnen met haar nieuwe botjes.  Ze laat ze zien aan iedereen die dat wil en krijgt overal (vrouwen) bevestiging van haar goede smaak.  Péke's mening wordt ook gevraagd.  Peke zegt dat het schoon botjes zijn maar dat ze misschien beter een linkerbot en een rechterbot had gekocht in plaats van twee linkerbotten. 

Collega kan straks terug naar de winkel...

10:27 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-02-06

Mensen toch

Ik heb niks tegen oude mensen he.  Helemaal niet.  Ik word ook oud en dan zou ik ook niets tegen mezelf hebben.  Maar soms werken ze wel op uw zenuwen.  Jonge mensen kunnen ook op uw zenuwen werken natuurlijk dus eigenlijk is dat geen argument.  Maar soms doen ze precies of ze het allemaal niet goed begrijpen.  Soms blijven ze zinloze argumenten spuien in de hoop dat ge toegeeft.  Hmm, dat doen jonge mensen ook natuurlijk…

Maar het was nu eenmaal geen jonge mens die eergisteren aan mijn bel hing.

Hij had een afspraak zei hij.  Om half acht.  Zei hij.

 

“Een afspraak meneer?  Hier?  Bij wie had u dan een afspraak?”

“Ah, bij uw vrouw.”

“En waarom zou u een afspraak hebben bij mijn vrouw?”

“Ah, ze hebben mij dit adres doorgegeven van in Leuven.  Ik verlies urine meneer.”

 

Hij verloor urine.  Hij had zich verdorie al tot in de gang gewerkt en hij verloor urine.   Ik heb hem daar nog bijna tien minuten, uiterst beleef natuurlijk, moeten staan uitleggen dat de vrouw die hij zocht daar niet meer woonde en dat ik hem dus niet kon helpen.  En juist als ik dacht dat hij het door had begon  het spelletje opnieuw.

 

“En wie doet dat hier dan?”

“Wie doet wat hier dan?”

“Ah, helpen met mijn urineverlies.”

“Niemand, hier wordt alleen urine verloren op het toilet.  Ik ben geen dokter, mijn vrouw is geen dokter, wij kunnen u niet helpen.”

“Ah, dan zal ik nog eens naar mijn huisdokter moeten bellen.”

 

Urinedruppers in mijne gang begot… kom zoiets tegen.  Waarom bellen die altijd bij ons aan?  Wat is er mis met onze buren?  Of wat is er mis met ons….

09:54 Gepost door P | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-02-06

Merci familie

Een heel weekend heb ik het langs alle kanten nog eens onderstreept gekregen.  “Ge zijt precies wat bijgekomen. – Gij staat op een goei wei denk ik. – Aha, gij zit ook goed in het vlees he jongen.”  Van uw familie moete het hebben.  En dan, als ik het bijna niet meer zag zitten hoorde ik de zalvende woorden:  “Ge zijde gij precies een beetje afgevallen.”

 

Dat die opmerking van ons bomma kwam die 86 jaar oud is en bijna zo blind als een mol kan de pret niet drukken.  Oude mensen hebben altijd gelijk. Nah.

08:20 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17-02-06

Whoops

Telefoons dienen om opgenomen te worden.  Ook die van collega’s die al een week ziek zijn.   Zo lui zijn we hier ook nog niet.

Ik neem dus op

“Goeiemiddag, met Péke”

“Dag zoeteke”

“…Dag lieveke?”

“Oei, euhm, X?”

“Neenee, met Péke, X is ziek.”

“Ah, euhm, euhm,…oké bedankt.” –klik-

 

De maandag toch ne keer met zoeteke klappen denk ik.

13:48 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |