20-04-06

Johnny's in de Sahara

Een vriendin is net terug uit de Sahara.  Ze is het type dat de wereld gaat verbeteren in vluchtelingenkampen.  Geheel vol goede bedoelingen steekt dat sukkeltje.  Zo een mensen moesten er meer zijn en de wereld zou een leuke plaats zijn om te wonne.  Allemaal goed en wel en dit en dat... maar ik ga niet hypocriet doen.  Ik ben zoals de meesten onder u.  Ik vind het erg van de mensen in die vluchtelingenkampen maar ik ga geen wekenlang in een putteke in het zand kakken.  Ik heb wel oud speelgoed meegegeven dus mijn bijdrage aan een betere wereld is bij deze ook weer geleverd.  Ahum.

Maar in ieder geval, ze heeft eergisteren haar verhaal gedaan in geuren en kleuren bij een paar flesjes bier.  Een mens zou er stil van worden.  Maar wij niet, want wij zien overal het positieve van in natuurlijk.  Of zou dat aan het bier gelegen hebben?  In ieder geval. Op een gegeven moment begon zij over een aantal Johnny's die elke avond in haar tent kwam zitten.  Of toch in de tent waarin zij sliep of woonde of weet ik veel wat deed.  Nu ben ik vrij beïnvloedbaar door mijn eigen fantasie en bij het concept Johnny's in de Sahara begin ik al te lachen.  Hoe kan je in Allahsnaam een Johnny zijn in de Sahara?

Ik zag het al voor me.  Ik rij daar rustig op mijn kameel op een zandwegje.  Dat komt in de woestijn naar 't schijnt veel voor, zo'n zandwegjes.  Ik hoor achter mij een gerommel en kijk eens om.  Juist op tijd om een sterk verlaagde kameel voorbij te zien flitsen.  Zo eentje met van die vlammen op zijn flank geschilderd en de naam en bloedgroep van de chauffeur op de achtersteven.  De dubbele uitlaat maakt een donderend gebulder en hij laat mij verbouwereerd achter in een stofwolk.  Ik kuis het stof van mijn stofbril, hoest een paar ton zand vanuit mijn longen en zet vloekend mijn weg verder.  Een paar minuten later kom ik hem terug tegen als hij zich vastgereden heeft op een duin.  Dat heb je natuurlijk met die verlaagde kamelen.  Dat gaat snel vooruit als het vlak is maar bij de eerste de beste drempel moeten ze op de rem om de onderkant niet open te schuren.  Nu ja, dat geeft mij ruim de tijd om het bakje eens nader te bekijken.  De grote spoiler aan de achterkant trekt natuurlijk het meest de aandacht.  Aërodynamisch tot en met maar het helpt hem niet om over drempels te komen.  De zijspoilers onder de flanken, de voorste spoiler en de half dichtgeplakte ogen geven zijn getunede machine een agressieve uitstraling.  Ook de zonneband met het één of het andere tribalteken op het voorhoofd van het dier ziet er gevaarlijk uit.

Ik trek eens aan mijn kameel zijn oren en het getoeter trekt de aandacht van de johnny die met de handen in zijn tulband naar zijn kameel zit te kijken. 

“Problemen?”

“Ja man, ik heb hem pas nog een paar centimeter lager gelegd en blijkbaar was het juist iets teveel.”

“Ge hebt geluk, ik heb juist een schup bij.  We zullen u uitgraven.”

We graven met wat moeite het beest vrij en de Johnny kan me niet genoeg bedanken. 

“Zou ik misschien eens een toertje mogen doen met uwe bak?”

“Ja jong, natuurlijk.   Voila, ga uw gang.”

Ik zet me op zijn leren zetels en merk dat het beest zo hard verlaagd is dat ik bijna met mijn voeten op de grond kom.  De zware woofer achteraan begint de nieuwste Arabische dancehit uit te spugen en de gechiptunede motor onder mij trekt vliegensvlug op tot 35 per uur.  Ik verlies er bijna mijn tulband door.  Een paar kleine heuveltjes later heb ik een lichte hersenschudding van de strak afgestelde vering maar dat kan de pret niet drukken. Ik raas nietsvermoedende mensen voorbij alsof ik mijn hele leven nog niets anders gedaan heb.  Maar mooie liedjes duren niet lang en ik krijg hoofdpijn van de bassen achter mij dus ik stuur het beest terug in de richting van de johnny.

 

“En?  Leuk bakje he.”

“Er zit wel wat pit in dat beestje ja.  Maar ik zou hem toch niet willen volgooien.”

“Dat valt nog wel mee hoor.”  Hij wurmt zich weer in zijn recarozetel… “Allee vooruit, nu moet ik door, nog eens bedankt voor de hulp he.”

“Geen probleem, veel geluk ermee.”

 

De Johnny geeft verkwistend kameel en met doorslippende poten trekt het beest op.  Hij trekt nog eens aan de oren van het beest en de kameel begint luid “La Cucaracha” te zingen en verdwijnt achter de volgende heuvel.  Mij in een wolk stof achterlatend. 

Een ervaring rijker begeef ik mij weer naar mijn eigen voertuig en zet mijn reis verder.

13:04 Gepost door P | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Johnny EEj moat: de mijnen heeft dikker bulten als de uwen! NEM!

Gepost door: Little Witch | 20-04-06

Recaro Bestaan er ook lederen Recaro-zetels? Precies nog nooit gezien, maar moet ik eens opzoeken :-)

Gepost door: liza | 20-04-06

Oeh ja, het bestaat blijkbaar wel degelijk. Hm, 'k vind leer en sportief precies toch niet zo goed samengaan... :-D

Gepost door: liza | 20-04-06

echt waar? ik dacht dat gij daarstraks zei dat ge nog nooit in de sahara geweest zijt :-)

Gepost door: fILLE | 20-04-06

lol. hier heb ik verschillende keer luidop om gelachen :-)

Gepost door: liese | 20-04-06

at witchy an peke de mijne is gestroomlijdner, die snijdt door de lucht!

Gepost door: lord cms | 21-04-06

Schateren Ik heb hier meermaals een lachsalvo laten weerklinken. Uw fantasie is geld waard. Ooit al gedacht om er je broodwinning van te maken?
Prettig weekend alvast!

Gepost door: An | 21-04-06

De commentaren zijn gesloten.