28-04-06

Conversatie onder intellectuelen

Coltrui en Péke... intelligentie verzekerd

 

 

13:52 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Zwemmerzwem

 

Zwemmen, ’t was een eeuwigheid geleden dat ik een zwembad nog eens van aan de binnenkant gezien had.  Zwemmen vind ik leuk maar ik heb een hekel aan die zeveraars die daar een beetje liggen te ploeteren en de bellen in hun broek laten zien aan iedereen die toevallig in de buurt komt.  Daarbij, het enige zwembad hier in de buurt was vroeger voor drie vierde met chloor gevuld.  De rest was uitscheiding van klein mannen.  En dat leek me niet zo aanlokkelijk.

 

Maar gisteren, in navolging van de schoonste babe van West-Vlaanderen en omstreken, heb ik mij nog eens in mijn versleten zwembroek gewrongen.  Na een kleine check in de spiegel bleek de beste oplossing een zwemshort over de zwembroek aan te doen gezien de half vergane toestand van eerstgenoemde.  En daarmee bedoel ik niet de schoonste babe van West-Vlaanderen en omstreken natuurlijk.  Alzo begaf ik mij in vliegende vaart naar het stedelijke zwembad.  Na het omkleden uiteraard.

 

Het is zoals ze zeggen, zwemmen is zoals rijden met een fiets.  Je verleert dat niet.  Ik kon het vroeger niet en ik kan het nu nog niet.   Ik kan wel zwemmen en ik ga wel vooruit maar qua ademhaling overstijg ik de doorsnee gepensioneerde niet.  Ik weet de theorie maar ik blaas uit boven water en ik adem in onder water.  En daar is iets mis mee denk ik zo.

 

In ieder geval, ik heb mij daar toch mooi 33 lengtes bezig gehouden en toen trok mijn linkerteentje ineens naar rechts terwijl de rest van de tenen stijf kwam te staan en ik de gevreesde voetkramp voelde opkomen.  Verdomd belachelijk zicht moet dat geweest zijn maar bon, ik heb gezwommen.

 

Yihaaa!!!!!

09:03 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-04-06

Vergaderingen

Vergaderingen op ambtenarenniveau.  Ik weet het niet, misschien ga ik wel gewoon met de verkeerde mensen om, misschien ligt het gewoon aan mij.  Maar tot gisteren had ik in mijn toch wel redelijke leven (meer dan een derde van de mannelijke levensverwachting ligt al achter mij) hoogstens twee keer het woordje "Exhaustief" weten gebruiken.  Maar madam de lesgeefster slaagde er gisteren in om dat ongeveer 180 keer te gebruiken op één dag.  Net zoals "opportuniteit" of "opportuun" die om de twee zinnen naar mijn hoofd werden geslingerd.  Ik had verdorie beter een sudoku of een kruiswoordraadsel meegebracht...

10:45 Gepost door P | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21-04-06

Oude schuren

Vriendelijk lachen op mollige vrouwen van middelbare leeftijd kan gevaarlijk zijn.  Gisteren ontdekt op de fitness.  Ik durf er mij, ondanks eerdere beschamende acties, toch nog vertonen.  Zij het iets later dan normaal, als de meeste getuigen van mijn 'accident de parcours' verdwenen zijn.

Veel volk was er niet en ik wil altijd vriendelijk zijn dus ik lach eens naar de vrouw die al een tijdje zat te kijken... begint die toch wel niet te giechelen tegen haar vriendin zeker...  Juist een puber... 

Als een oude schuur in brand vliegt....  weer een moment in de week dat ik moet zien te vermijden...

14:27 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-04-06

Johnny's in de Sahara

Een vriendin is net terug uit de Sahara.  Ze is het type dat de wereld gaat verbeteren in vluchtelingenkampen.  Geheel vol goede bedoelingen steekt dat sukkeltje.  Zo een mensen moesten er meer zijn en de wereld zou een leuke plaats zijn om te wonne.  Allemaal goed en wel en dit en dat... maar ik ga niet hypocriet doen.  Ik ben zoals de meesten onder u.  Ik vind het erg van de mensen in die vluchtelingenkampen maar ik ga geen wekenlang in een putteke in het zand kakken.  Ik heb wel oud speelgoed meegegeven dus mijn bijdrage aan een betere wereld is bij deze ook weer geleverd.  Ahum.

Maar in ieder geval, ze heeft eergisteren haar verhaal gedaan in geuren en kleuren bij een paar flesjes bier.  Een mens zou er stil van worden.  Maar wij niet, want wij zien overal het positieve van in natuurlijk.  Of zou dat aan het bier gelegen hebben?  In ieder geval. Op een gegeven moment begon zij over een aantal Johnny's die elke avond in haar tent kwam zitten.  Of toch in de tent waarin zij sliep of woonde of weet ik veel wat deed.  Nu ben ik vrij beïnvloedbaar door mijn eigen fantasie en bij het concept Johnny's in de Sahara begin ik al te lachen.  Hoe kan je in Allahsnaam een Johnny zijn in de Sahara?

Ik zag het al voor me.  Ik rij daar rustig op mijn kameel op een zandwegje.  Dat komt in de woestijn naar 't schijnt veel voor, zo'n zandwegjes.  Ik hoor achter mij een gerommel en kijk eens om.  Juist op tijd om een sterk verlaagde kameel voorbij te zien flitsen.  Zo eentje met van die vlammen op zijn flank geschilderd en de naam en bloedgroep van de chauffeur op de achtersteven.  De dubbele uitlaat maakt een donderend gebulder en hij laat mij verbouwereerd achter in een stofwolk.  Ik kuis het stof van mijn stofbril, hoest een paar ton zand vanuit mijn longen en zet vloekend mijn weg verder.  Een paar minuten later kom ik hem terug tegen als hij zich vastgereden heeft op een duin.  Dat heb je natuurlijk met die verlaagde kamelen.  Dat gaat snel vooruit als het vlak is maar bij de eerste de beste drempel moeten ze op de rem om de onderkant niet open te schuren.  Nu ja, dat geeft mij ruim de tijd om het bakje eens nader te bekijken.  De grote spoiler aan de achterkant trekt natuurlijk het meest de aandacht.  Aërodynamisch tot en met maar het helpt hem niet om over drempels te komen.  De zijspoilers onder de flanken, de voorste spoiler en de half dichtgeplakte ogen geven zijn getunede machine een agressieve uitstraling.  Ook de zonneband met het één of het andere tribalteken op het voorhoofd van het dier ziet er gevaarlijk uit.

Ik trek eens aan mijn kameel zijn oren en het getoeter trekt de aandacht van de johnny die met de handen in zijn tulband naar zijn kameel zit te kijken. 

“Problemen?”

“Ja man, ik heb hem pas nog een paar centimeter lager gelegd en blijkbaar was het juist iets teveel.”

“Ge hebt geluk, ik heb juist een schup bij.  We zullen u uitgraven.”

We graven met wat moeite het beest vrij en de Johnny kan me niet genoeg bedanken. 

“Zou ik misschien eens een toertje mogen doen met uwe bak?”

“Ja jong, natuurlijk.   Voila, ga uw gang.”

Ik zet me op zijn leren zetels en merk dat het beest zo hard verlaagd is dat ik bijna met mijn voeten op de grond kom.  De zware woofer achteraan begint de nieuwste Arabische dancehit uit te spugen en de gechiptunede motor onder mij trekt vliegensvlug op tot 35 per uur.  Ik verlies er bijna mijn tulband door.  Een paar kleine heuveltjes later heb ik een lichte hersenschudding van de strak afgestelde vering maar dat kan de pret niet drukken. Ik raas nietsvermoedende mensen voorbij alsof ik mijn hele leven nog niets anders gedaan heb.  Maar mooie liedjes duren niet lang en ik krijg hoofdpijn van de bassen achter mij dus ik stuur het beest terug in de richting van de johnny.

 

“En?  Leuk bakje he.”

“Er zit wel wat pit in dat beestje ja.  Maar ik zou hem toch niet willen volgooien.”

“Dat valt nog wel mee hoor.”  Hij wurmt zich weer in zijn recarozetel… “Allee vooruit, nu moet ik door, nog eens bedankt voor de hulp he.”

“Geen probleem, veel geluk ermee.”

 

De Johnny geeft verkwistend kameel en met doorslippende poten trekt het beest op.  Hij trekt nog eens aan de oren van het beest en de kameel begint luid “La Cucaracha” te zingen en verdwijnt achter de volgende heuvel.  Mij in een wolk stof achterlatend. 

Een ervaring rijker begeef ik mij weer naar mijn eigen voertuig en zet mijn reis verder.

13:04 Gepost door P | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-04-06

Traumatische jeugdervaringen

Nu weet ik wat er allemaal mis gelopen is in mijn jeugd.  Alle verdrukte herinneringen kwamen weer boven gisterenmiddag.  De bomma had mij met één zin alles duidelijk gemaakt.

 

Pasen heeft zo van die rare neveneffecten.  Eén van die neveneffecten is het familiebezoek dat er altijd bij hoort.  Nu heb ik niets tegen familiebezoeken maar de helft van mijn familie is leraar en die durven al eens moeilijk te doen.  Een eigenschap die eigen is aan leraars denk ik.  Ze hebben altijd gelijk.  Maar het was ons bomma deze keer.  En ons bomma heeft de laatste jaren ook altijd gelijk…  Mijn nicht geeft, hoe kan het ook anders, les.  Les aan de klein mannen.  En om de klein mannen een beetje te laten ontwikkelen moeten die veel knutselen.  Kwestie van die playstationduimen wat te laten bewegen.  Ze was dus wat aan het oefenen om te kijken wat ze best kon laten maken in haar klasje.  En ze had een vlinder gemaakt van een stuk zelf geverfd papier en een rietje.  Ze laat haar ontwerp dus zien en de bomma bekijkt dat zo eens.

 

“Wat is dat voor iets?”

“Een vlinder bomma, dat kan ik de kindjes eens laten maken in de klas.”

“Is dat een vlinder?  Dat is toch gene vlinder.  Dat is maar een triestige vlinder vind ik.”

“Ja bomma, het is ook maar om te proberen he.”

“Ja, dat trekt toch op niks hoor.”

 

Ik zag het al zo voor mij gebeuren.  Klein Péke ging fier met zijn tekening van een koe naar de bomma die patatten stond te schillen en de bomma zegt: “Wat is dat voor iets mottig jongen.  Uw koe is zo groot als ons huis.  En denkte dat die dunne pootjes die rechthoekige koe kunnen dragen?  Trouwens, ons huis is ook niet schoon gebouwd precies he.  Het staat een beetje scheef.  Gade gij nog maar wat studeren.  Want van schilderen zulde nooit rijk worden.”

13:57 Gepost door P | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13-04-06

Bummer

Sabotage noem ik het.  Ik heb er geen ander woord voor.  Of misschien toch.  Sabotage en laster en eerroof.  En misschien zijn er nog van dat soort woorden die ik zou kunnen gebruiken.  Als het maar slecht klinkt voor de anderen en goed voor mij.  Alles om te verdoezelen dat het eigenlijk gewoon lompheid was.  Maar dat heb ik niet gezegd.  Laat dat duidelijk zijn.  Het was geen lompheid van mij.  Het was pure sabotage van de “anciens” die in mij op korte termijn een bedreiging voor hun positie zien.  En dat is wel ergens te begrijpen maar dan nog.  Pure sabotage.  Of wat vindt u ervan?

 

Eergisteren stond ik op de fitness de aanwezigen nog eens te verbazen met mijn schitterend afgetrainde lichaam toen het gebeurde.  Er waren al een aantal knappe jongedames in zwijm gevallen bij het zien van de bewegingen van de stevige spieren onder mijn perfecte huid toen ik mij aan mijn voorlaatste oefening opstelde.  De barbell curl zoals wij professionals dat noemen bestaat uit een metalen stang waarop aan de zijkanten gewichten worden gehangen.  Die gewichten worden met klemmetjes vastgezet zodat ze niet op de grond zouden vallen.  Voelt u mij komen?  Wel, de barbell curl was op dat moment een populaire oefening want twee van de drie stangen waren bezet.  Maar niet getreurd, er was immers nog een stang.  Ik stuurde mijn stevige kuiten door de hormonenslikkende medemensen richting gewichtenhoek, pakte de stang, hing er mijn gewichten aan en draaide mij weer om naar de andere toestellen.  Ik zocht met een overdonderende 15 kilo aan mijn stang een plaatsje tussen de anciens die mij vol schrik aanstaarden.  Zij hadden immers maar het drievoudige van mijn gewicht en voelden ongetwijfeld mijn hete adem in hun nek.  Dat ze die hete adem voelden, kwam omdat er niet veel plaats is om te manoeuvreren maar dat laten we best even onvermeld.

 

Ik leg mijn gewichten dus tussen twee van die opgespoten spierbundels op de grond, knipoog nog eens heel sexy naar de dichtstbijzijnde schone die uiteraard onmiddellijk in zwijm valt, rol nog eens met mijn schouder en schud eens met mijn kindergeld.  Naast mij staat een van die spuiters overdreven te kreunen en bijna in zijn broek te doen.  Ik glimlach eens minachtend.  “De enige spuit die ik hanteer is die van het benzinestation vriend” denk ik denigrerend: “en kijk maar eens naar mijn ballen”. –hum, spierballen he viezeriken-  Ik neem de stang op en hel daarbij een tikkeltje naar links.  Dat is aangeboren.  Mijn linkerfundament weegt iets meer dan het rechter en ik hel dus altijd wat links.  Maar door het overhellen en doordat de “anciens” de betere klemmen in gebruik hadden schuiven de gewichten aan de linkerkant ineens van de stang waardoor deze door het gebrek aan tegengewicht naar rechts gekatapulteerd wordt en de gewichten aan de rechterkant ook met donderend geraas aan de wetten van de zwaartekracht onderworpen worden.  Het gebrek aan gewichten aan de stang gecombineerd met de kracht die gezet wordt om de stang met gewichten van de grond te krijgen resulteerde in een paar stappen achteruit waarbij ik net op tijd kon stoppen om geen fitnesstoestel in mijn nek te krijgen.  Onnodig te vertellen dat beide spierbundels waartussen ik stond, van het lachen ook hun gewichten niet meer van de grond kregen en ze op dat moment niets meer hadden aan hun betonnen armen.

 

En dat brengt me bij een onverwachte moraal.  Humor is een verdomd sterk wapen.  En ik ga mij een ander fitnesscentrum moeten zoeken denk ik…

10:18 Gepost door P | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |