25-05-06

Ryanair

Dit was, voor 100% zeker, de allerlaatste keer dat ik in een vliegtuig van Ryanair gestapt ben.  Nooit meer.

12:05 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-05-06

Poes wederom poes

In tegenstelling tot wat de held der helden laat uitschijnen op zijn blogje is onze Fonz niet de grote kattenslachter.  Terwijl ik het vorige week nog had over “Fearless Fonz”, een titeltje dat hij zonder schroom heeft overgenomen, is onlangs gebleken dat de donzige killer wel degelijk angst heeft voor bepaalde zaken.  Niet van katten op een onderbroek, daar heeft hij gelijk in.

 

Zo zaten wij lekker lui in de zetel naar tv te kijken terwijl hij druk bezig was met een van zijn vele verkenningstochten in de keuken.  Om de één of de andere reden vindt hij het in de keuken leuker dan in de living.  ’s Avonds toch.  Misschien heeft dat iets te maken met mijn zweetvoeten, wie zal het zeggen.  In ieder geval, hij moet van iets geschrokken zijn want hij is, met het nodige geschuif op de gladde tegels, als een schicht recht de zetel onder gestoven.  Het scheelde niet veel of hij was er aan de andere kant weer onderuit geknald.  Bijna een half uur heeft hij daar gezeten en hij was er, letterlijk, met geen stokken onderuit te krijgen.  

 

Eergisteren hetzelfde scenario.  Een kabaal van jewelste en een konijn van 2 meter lang en vier centimeter hoog dat de zetel onder vloog.  Mijn nieuwsgierigheid werd mij te baas en ik ben snel gaan kijken waarvan hij zo schrok.  Toen ik aan de deur van de veranda kwam wist ik het ineens.  Minneke poes, die haar smoel tegen het glas aanduwde om te kijken waar dat lekkere konijn gebleven was, heeft zich op zijn minst de driedubbele diarree geschrokken.

11:20 Gepost door P | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-05-06

Fuck the system

Sinds een paar weken hebben ze thuis een 100 meter verder een snelheidsmeter gehangen.  U weet wel, zo een lichtbakje dat je snelheid aanduidt als je nadert.  Er zijn er ook die gewoon melden dat je te snel rijdt maar die zijn uiteraard niet zo leuk.  Er wordt thuis nogal deftig doorgereden.  Huize Péke staat op een vrij lange verbindingsbaan die kaarsrecht door het Hageland snijdt en hoewel de maximumsnelheid is teruggebracht naar 70 en thuis tot 50 vlammen ze toch goed door.  Nu mij niet gelaten.  Als ze denken dat daaraan verholpen wordt door een bakje te hangen moeten zij dat weten.

 

Op mij persoonlijk heeft dat een omgekeerd effect.  Ik probeer al een paar weken mijn record te verbreken.  Ik ben een jonge man en er scheelt wat met mij dus bespaar me uw commentaar.  Thuis vertrekken en 100m verder kijken hoe snel ik rij vind ik best wel amusant.  “Ze moesten u flitsen” hoor ik u zeggen.  Dat is uw goed recht.  Maar tot zolang amuseer ik mij kostelijk.  Daarbij, ik beschik spijtig genoeg niet over een sportwagen dus zo radicaal snel ga ik nu ook weer niet.

 

En als ik geflitst word, dan zeg ik dat ik mij in de wereld van Need For Speed Most Wanted waande en dat ik geïnspireerd werd door het gedachtegoed van de VLD-senatoren net zoals mijn goede vriend Hans ‘niet geschoten is altijd mis’ Van Temssche.  Daarbij vergeten ze ook dat die pipo gestoord was en is het niet echt nodig om een zondebok te zoeken in politieke partijen of computerspelletjes.  Al is het natuurlijk wel makkelijk om bepaalde partijen nog wat zwarter te maken en er zo waarschijnlijk voor te zorgen dat het aantal stemmers op die partij weer omhoog gaat.  De Belgen en hun underdogs…

13:40 Gepost door P | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-05-06

NMBS BIS

Ik ga onmiddellijk een herroeping moeten doen van mijn vorig postje.  In ieder geval toch van een stuk ervan.  De mate van schoonheid was gisteren niet aanwezig.  Maar de jonge deerne die gisteren voor mij een boekje Sudoku’s zat te teisteren zag er wel degelijk uit alsof ze onder handen was genomen door een grimeur.  Het resultaat was niet geheel slecht maar ik zou er ’s morgens toch niet naast willen wakker worden denk ik.  Deels omdat Néke daar niet mee zou kunnen lachen.

 

Ik kan er echt niet bij hoeveel tijd sommige mensen hebben ’s morgens.  Dan moet je al een stuk in de nacht opstaan om op tijd in die verdomde hoofdstad te arriveren en dan staan ze nog wat vroeger op om zich helemaal te plamuren of elk haartje goed te leggen.  Een kwartier, meer heb ik niet nodig.  Een klets water in mijn gezicht, een veeg tandpasta op mijn tanden, een kwak gel in mijn haar en wat deo op strategisch gekozen plaatsen.  En dat allemaal op den tast want mijn ogen worden iets later wakker dan de rest van mijn lichaam.  Na dit ritueel moet ik al stilaan onderweg zijn om net op tijd en nat in het zweet aan de trein aan te komen.  Ben ik ineens weer gewassen ook.

09:53 Gepost door P | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-05-06

NMBS

Ik vind dat de overheid iets moet doen aan de reclame van de NMBS.  Ik vind die persoonlijk enorm misleidend.  De reizigers wordt gewoon een rad voor ogen gedraaid.  Er worden valse verwachtingen geschapen en ik vind dat testaankoop dat stilaan maar eens moet aankaarten.  Anders zijn ze er als de kippen bij om hun beklag ergens over te doen, wel dat ze hier ook maar eens in actie schieten.  Te veel is te veel. 

 

Al een week of twee word ik namelijk overal aangestaard door een verdomd knappe jongedame met een tarantula in een glazen kastje op haar schoot.  Zij maakt reclame voor gopassgate.  Wel, ik vind dat misleidende reclame.  Dit soort mensen zie ik nooit op treinen.  En dan bedoel ik niet zozeer jongedames met een vogelspin in een terrarium maar wel dat soort mooie jongedames.  Ik zie alleen maar lelijke mensen op die trein van mij.  Oké, hier en daar zit er een knappe jongedame maar nooit ZO knap.  Verdomde NMBS.  Of zou het aan het feit liggen dat mijn fellow-pendelaars niet door een bende grimeurs onder handen worden genomen vooraleer ze de trein opkruipen?

 

09:27 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-05-06

Fearless Fonz

Lang geleden dat u nog iets gehoord heeft over de Fonz hoor ik u zeggen.  Niet letterlijk natuurlijk want het enige wat ik momenteel hoor is het getik van mijn toetsenbord en het afgrijselijke gejengel van die idioot die hiernaast op zijn beiaard aan het rammen is.  Maar ik kan me voorstellen dat u zich afvraagt of het terrorkonijn nog leeft.  Ik kan u met veel plezier meedelen dat hij nog altijd vrolijk zijn bal bespringt en de living plaveit met kleine ronde keuteltjes.  Hij doet zijn gevoeg gelukkig niet meer op ondergetekende.  Dat kan ik u eveneens met plezier meedelen.

 

Nu, het is eindelijk weer mooi weer en mooi weer wordt gecombineerd met het bezoeken van talloze terrasjes en het nader bestuderen van de plaatselijke achtertuintjes.  Niet in ons tuintje, daar komen wij eigenlijk vrij weinig in.  Dat ligt aan de ene kant aan onze zeer nieuwsgierige landlady die naast ons woont en geregeld de oren van mijn hoofd probeerde te zagen vorige zomer, anderzijds ligt dat ook aan het feit dat ik eergisteren tijdens een poging het gras te temmen een praatje heb gedaan met onze nieuwe buurvrouw aan de andere kant.  Zij wierp de ene persoonlijke situatie na de andere naar mij en liet mij uiteindelijk met een mond vol tanden achter.  Wij hebben een veroordeelde drugsdealer naast de deur wonen die, zo stelde ze me gerust,  weer op het goede pad terecht gekomen is.  Het feit dat er juist een agent langs was geweest om een aantal boetes te innen en dat hij binnenkort weer voor de correctionele rechtbank moet verschijnen werpt enige twijfel over deze stelling maar bon.  Ik heb gezegd dat iedereen een tweede kans verdient in mijn ogen.  Ik heb geen zin om in ruzie te liggen met een veroordeelde drugsdealer, mijn naam is haas.

 

En deze haas brengt mij weer naadloos tot de kern van mijn verhaal.  Fonz mag mee op inspectie in de plaatselijke achtertuintjes.  Fonz heeft namelijk een leiband.  Vergis u niet.  Hij ziet er misschien enorm schattig uit met zijn rode leibandje met konijnen en cavia’s op gedrukt, hij is het niet. Een konijn aan een leiband is niet hetzelfde als een hond aan een leiband.  Een hond aan een leiband wil meestal dezelfde richting uit als de eigenaar.  Een konijn niet.  Ook Fonz niet.  Fonz blijft rustig zitten of wil zo snel mogelijk de andere kant op.  Hij is altijd nogal koppig geweest en de leiband wordt meestal op de grond geworpen zodat hij nog iets of wat vrijheid heeft maar toch niet kan ontsnappen.  Fonz hupt dus lustig door het gras, graaft hier en daar eens een kuiltje, struikelt soms over zijn leiband en geniet met volle teugen van de zon.  

 

Dat beest heeft dus nergens schrik van.  Er zit daar ook nog een vrij grote labrador in een hok.  Uit veiligheidsoverwegingen hadden we hem maar achter slot en grendel gezet.  Fonz gaat dus gewoon op zijn dooie gemak voor dat hok zitten.  Die hond wordt gek en probeert onder zijn tralies door te komen en meneer konijn blijft hem doodleuk aankijken.  Hun neuzen op nog geen tien centimeter van elkaar.   En geen krimp geeft em.  Een konijn is een schuchter dier.  Mijn gat ook…

13:09 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-05-06

Snowboarden

Willen we nog eens gaan snowboarden?  Die vraag kreeg ik een aantal weken geleden in mijn maag gesplitst.  Degene die hier al langer volgen weten dat dat de vorige keer weliswaar plezant was maar toch niet zo makkelijk als op het eerste zicht bleek.  Degene die dat nog niet weten kunnen dat hier nog eens nalezen.

 

In ieder geval: R, H en Péke hebben zich op een zwoele zomerse avond op de gladde sneeuwpistes van Snowworld gewaagd.  U leest het goed, wanneer iedereen aan het genieten is van het eerste stralende zonnetje kropen wij in de vrieskou.  Gestoord vindt u?  Wij niet.  Het was zelfs ideaal want er was zo goed als geen volk.  Enorm veel plaats om languit op uw smoel te gaan vonden wij.    

Na de formaliteiten van links of rechts voor stonden we onderaan de babypiste.  Ik nat in het zweet want ik had weer veel te veel kledij aan, R met twee chirurgenhandschoenen over zijn gewone handschoenen.  Belachelijk zicht.

H stond erop dat we eerst een paar keer van die kinderpiste naar beneden gleden.  Om te kijken of we het nog konden.  Flauwe kul natuurlijk.  Eens een man iets kan verleert hij dat niet dachten wij.  Maar om haar een plezier te doen trokken we naar boven, kropen op ons snowboard en gingen vlotjes naar beneden.  Onderaan nog een kleine draai en zonder problemen gestopt op respectabele afstand van de muur.  Vol van onszelf keken wij naar H die, bewonderende blikken werpend, op ons toe kwam.

 

Twee keer kreeg ze ons niet omhoog dus zijn we maar naar de grote mensenpiste gegaan.  Dadelijk op de moeilijkste want die tussenin was dicht voor onderhoudswerken.  Alleen het onderste stukje was nog open maar daarvoor moest je aan een kabellift gaan hangen en die dingen hebben iets tegen mij.  Ik kan mij niet rechthouden als ik aan zo een haak moet gaan hangen.  Dan liever de stoeltjeslift.

 

En het relaas van die piste zal ik kort houden.  Ik heb wintertenen, sneeuwballen en mijn staartbeentje zit tussen mijn schouderbladen.  Maar ’t was toch redelijk plezant…  Al ben ik nu wel wat stijf ter hoogte van mijn linkergatwang.

14:04 Gepost door P | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |