24-10-07

Mooie dingen

Ik ben een gevoelsmens. Echt waar. Ik word snel geraakt door de mooie dingen in het leven. Als ik zoiets zie, dan worden mijn ogen automatisch naar daar gezogen en kan ik het niet meer loslaten. Een glimlach, een spelend kindje, een zonsondergang, liefde, een kus, een oud koppeltje, een lekstok met colasmaak, tetten… Zo een mooie dingen maken het leven waard om te leven en ik geniet daarvan.

 

Zo zat er eergisteren een dametje tegenover me in de trein. Zo eentje dat niet vaak op de trein zit. Ze zat een beetje te spelen met haar handtas die op haar schoot lag en keek nieuwsgierig de wagon rond. Elke keer iemand naar haar keek, liet ze blozend haar blik zakken en richtte ze al haar aandacht weer op haar handtas. Alsof ze bang was van de boze pendelaars.

 

Bij gebrek aan leesmateriaal sloeg ik haar maar een beetje gade. Het was een vertederend zicht hoe ze daar zat. Omgeven door twee slapende pendelaars die meedeinden met de bewegingen van de trein. Haar dunne haar had een licht rose tint. Waarschijnlijk de verkeerde haarverf meegebracht. Mijn grootvader heeft dat ook eens gelapt. Mijn grootmoeder is drie weken niet durven buitenkomen, ’t schaap. Op haar neus stond een grote bril die recht uit de fifties scheen te komen en rond haar nek hing een (namaak)pels. Heel de tijd deed ze haar best om de twee slapende pendelaars niet te storen tijdens hun welverdiende rust.

 

Toen de man naast mij zijn metro op het tafeltje legde, gingen onze handen tegelijkertijd naar het leesvoer. Ze verontschuldigde zich blozend en trok haar hand terug. Maar zoals ik al zei, ik ben een gevoelsmens. Ik kon dat mensje haar krantje toch niet ontzeggen. Ze zat daar al zo ongemakkelijk en dan zou ik haar nog wat ontspanning ontzeggen. Nooit. Ik gaf haar dus het krantje. Ze bedankte me en begon te lezen.

 

Ik begon dan maar wat uit het raam te kijken in de hoop dat ze de krant snel moe zou worden maar ze bleef naarstig verder lezen tot de conducteur haar onderbrak. Ze nam haar handtas, pakte daar een stapel papiertjes uit en bracht die tot vlak voor haar uilenbril. Ze hield die één voor één voor haar ogen, draaide er wat mee en gaf tenslotte haar kaartje aan de conducteur.

“Ik zien ekik zo goe nie mieje meniejer. Is da het juste?” Toen de conducteur weer verder ging, pakte ze haar krant terug vast, opende die en begon terug te lezen. 

Die purper trut zag geen vijf centimeter uit haar ogen verdomme. Die zat daar gewoon een beetje te doen alsof ze aan het lezen was. De beestenbeul. En ondertussen zat ik daar zoals een idioot uit het raam te kijken omdat madam…grmbl grmbl… Ze zouden ze begot een elastieken heup moeten steken de geit of… of…

 

Maar ik ben een gevoelsmens zoals ik al zei. Ik word snel geraakt door de mooie dingen in het leven. MAAR EEN PURPER TRUT HOORT DAAR NIET MEER BIJ.

23:18 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

toink??? heb jij opeens een hart gekrgen ofzo? mooie dingen in het leven? lol
het is nooit te laat om de mooie dingen des levens te zien hé maker! * pinkt traantje weg *

Gepost door: jeronimo | 25-10-07

. Aaah een medegelovige! Ook de schoonheid van lolly's met colasmaak ingezien?
Verder blijkt ge alweer eens een schattig manneke te zijn...

Gepost door: Coltrui | 25-10-07

hahhaha oe schoon
ook al kan ze niet zien, het blijft een schoon gebaar dat je haar het krantje gegeven hebt!

Gepost door: soet | 26-10-07

De commentaren zijn gesloten.