31-10-07

London Calling

NedstadVolgens mij heb ik een fan in het Verenigd Koninkrijk. Wie bent u Londen? Maak u bekend. Ik zou u willen voordragen voor een medaille. Zoveel onzin lezen op een dag tijd. Dat vergt heldenmoed.

13:19 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Horendul

AUDREY_HEPBURN2Ik zit met een probleem mijn beste sensatiezoekertjes. Er spookt iets door mijn hoofd. Al twee dagen nu. Het is een liedeken. Eigenlijk spoken er twee liedekens door mijn hoofd. En ik moet eerlijk zeggen, het begint zwaar op mijn zenuwen te werken want het is echt constant.

Vanwaar komen deze liedekens vraagt u zich af? Wel, ik zal u dat eventjes haarfijn met naald en draad tot in de puntjes uitleggen zie. Het zit zo: The Lady Of The House heeft een zekere gelijkenis met Audrey Hepburn. Tenminste, met Audrey Hepburn in haar jonge dagen. Moest The Lady Of The House lijken op miss Hepburn in haar huidige staat dan was ze gegarandeerd in een ander huis en niet in dat van mij. Miss Hepburn is namelijk 64 jaar na haar geboorte in Brussel, gestorven in Zwitserland. En geloof me vrij, ze zal er op dit moment niet meer zo goed uitzien.In ieder geval, deze gelijkenis met Miss Hepburn heeft tot gevolg dat ik een aantal verouderde films mag bekijken. TLOTH (de afkorting komt me vaag bekend voor… hmm) is namelijk fan geworden van haar evenbeeld. En ik lijd mee. Het zijn goede films, dat hoort u me niet ontkennen. Geen zinloos geweld, geen bloot vlees, geen gevechten… Trage, degelijke films uit de jaren ’50 en ’60. Maar zelf ben ik er zo geen fan van.

Wij beschikken dus over Breakfast at Tiffany’s (met dank aan een filmgek die u zonder twijfel kent), Funny Face en My Fair Lady. En bij die laatste ligt nu net het probleem. Er zitten daar twee liedjes in die voortdurend rondspoken. Radio’s, cd’s, MP3’s, de nieuwste hit van de Roze Poedel… het helpt allemaal niet. Na een tijdje zijn ze er weer. Zot word ik ervan. Gewoonweg zot.

Help mij! Ik smeek u, HELP MIJ!!!!!!!

10:13 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-10-07

Treinperikelen

"Dames en heren, deze trein zal vandaag uitzonderlijk niet stoppen in Antwerpen Centraal maar rechtstreeks doorrijden naar Amsterdam. Door een technisch tractieprobleem kan de locomotief de tunnel van het station Antwerpen Centraal niet binnenrijden. De reizigers naar Antwerpen Centraal worden verzocht over te stappen in Antwerpen Berchem."

Dezelfde boodschap wordt dan nog eens in een soortement Frans, Engels en Nederduits herhaald. En bibibke kon zijn gat weer reppen om een andere trein te zoeken. Nu vraag ik mij af welk technisch defect ervoor kan zorgen dat treinen niet in een tunnel kunnen rijden. Een machinist met claustrofobie? Eentje die bang is in het donker? Is er een treindokter in de zaal?

08:46 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-10-07

Mooie dingen

Ik ben een gevoelsmens. Echt waar. Ik word snel geraakt door de mooie dingen in het leven. Als ik zoiets zie, dan worden mijn ogen automatisch naar daar gezogen en kan ik het niet meer loslaten. Een glimlach, een spelend kindje, een zonsondergang, liefde, een kus, een oud koppeltje, een lekstok met colasmaak, tetten… Zo een mooie dingen maken het leven waard om te leven en ik geniet daarvan.

 

Zo zat er eergisteren een dametje tegenover me in de trein. Zo eentje dat niet vaak op de trein zit. Ze zat een beetje te spelen met haar handtas die op haar schoot lag en keek nieuwsgierig de wagon rond. Elke keer iemand naar haar keek, liet ze blozend haar blik zakken en richtte ze al haar aandacht weer op haar handtas. Alsof ze bang was van de boze pendelaars.

 

Bij gebrek aan leesmateriaal sloeg ik haar maar een beetje gade. Het was een vertederend zicht hoe ze daar zat. Omgeven door twee slapende pendelaars die meedeinden met de bewegingen van de trein. Haar dunne haar had een licht rose tint. Waarschijnlijk de verkeerde haarverf meegebracht. Mijn grootvader heeft dat ook eens gelapt. Mijn grootmoeder is drie weken niet durven buitenkomen, ’t schaap. Op haar neus stond een grote bril die recht uit de fifties scheen te komen en rond haar nek hing een (namaak)pels. Heel de tijd deed ze haar best om de twee slapende pendelaars niet te storen tijdens hun welverdiende rust.

 

Toen de man naast mij zijn metro op het tafeltje legde, gingen onze handen tegelijkertijd naar het leesvoer. Ze verontschuldigde zich blozend en trok haar hand terug. Maar zoals ik al zei, ik ben een gevoelsmens. Ik kon dat mensje haar krantje toch niet ontzeggen. Ze zat daar al zo ongemakkelijk en dan zou ik haar nog wat ontspanning ontzeggen. Nooit. Ik gaf haar dus het krantje. Ze bedankte me en begon te lezen.

 

Ik begon dan maar wat uit het raam te kijken in de hoop dat ze de krant snel moe zou worden maar ze bleef naarstig verder lezen tot de conducteur haar onderbrak. Ze nam haar handtas, pakte daar een stapel papiertjes uit en bracht die tot vlak voor haar uilenbril. Ze hield die één voor één voor haar ogen, draaide er wat mee en gaf tenslotte haar kaartje aan de conducteur.

“Ik zien ekik zo goe nie mieje meniejer. Is da het juste?” Toen de conducteur weer verder ging, pakte ze haar krant terug vast, opende die en begon terug te lezen. 

Die purper trut zag geen vijf centimeter uit haar ogen verdomme. Die zat daar gewoon een beetje te doen alsof ze aan het lezen was. De beestenbeul. En ondertussen zat ik daar zoals een idioot uit het raam te kijken omdat madam…grmbl grmbl… Ze zouden ze begot een elastieken heup moeten steken de geit of… of…

 

Maar ik ben een gevoelsmens zoals ik al zei. Ik word snel geraakt door de mooie dingen in het leven. MAAR EEN PURPER TRUT HOORT DAAR NIET MEER BIJ.

23:18 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-10-07

De story of ... little dumpy

Het leuke aan verhuizen is dat je af en toe iets tegenkomt waarvan je niet meer wist dat het bestond. Zo vond ik bij het rommelen gisteren de volgende tekst en ik wil dit u niet onthouden. Ik heb hem niet zelf geschreven natuurlijk. Alleen maar overgetypt. Of toch geprobeerd...

There  wasseris a boy who was so little that everyone gave him the byname of little dumpy. He had six little brothertjes and six little sistertjes. His father was a woodhacker and his moether was working in the householding.

On a given day, the father said: "I hold it no longer out. I work myself the blubber." "What you gonna do now?" The mother fraagde. "Well," the father said, "tomorrow, I bring all the bloeikens into the wood and when they are far genoegh, I let them in the steak." But little dumpy, very good by the time and very pienter, had everything geheard. 's Nights he at two sneeds of broad and slipped out the bed. He went to the warehouse and propped his brooksacks full of nails.

The next morning, the father bracht the children into the wood. But by every step little dumpy let fallen a nail. When they were far genoegh into the wood, the father let them in the steak. But little dumpy said to his brothertjes and sistertjes: "Calm on, I bring you heelhouds back to house." And via his nails they came thous.

Moar the next day, the father let them in the steak again. Little dumpy sais opnew: "Calm on, I bring you heelhouds back like yesterday." But he couldn't find his way because the verreckte mushes were with his nails gone running. The children craai and craai, but dumpy said: "Hold your waffels." and he clautered in a tree. He looked om his heen and he saw a little lightsje. THey went to that house but it was rotten, want it was the house of a big rous, who liked to eat little children with houd and hair. But as I said, little dumpy was very pienter and was nog bang of ieths. ' s Nights, when the rous was maffing, he packed the seven miles laars of the rous and all his oandeals and also his schekbookie. Then he wecked his brothertjes and his sistertjes, loyed them on his shoulders, did the laars of the rous on and putste the plate.

The father stood by the tuinheck with the farlooker and saw how they came ongestepped. He was very blaay and the moether also. WIth the money and the rest little dumpy had packed from the rous, the children could alltime thous blaiven and the father could go ons his bridgepension and the moether could take a maid. And then came Miss Piggy with a long snout and the story is out.

08:56 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-10-07

Frisjes

Terwijl ik mij gisteren zat te amuseren met het volbrengen van mijn dagdagelijkse verplichtingen die horen bij het volwassen zijn – lees, mijn klotejob zat uit te oefenen – kreeg ik ineens een ware Aha-erlebnis. Sinds een aantal dagen had mijn rechterbinnenbil, of hoe noemt u dat ding, last van enige toch wel minder warme temperaturen. Het zou natuurlijk te maken kunnen hebben met het feit dat het stilaan winter wordt op dit Noordelijk halfrond maar dan had mijn linkerbinnenbil eveneens last moeten hebben. Althans, dat is wat mijn beperkte logica mij doet besluiten. De rechterbinnenbil bevindt zich vrij dicht bij de linkerbinnenbil dus wat de ene beïnvloedt, beïnvloedt ook de andere. Bijgevolg, als mijn rechterbinnenbil koud heeft, dan moet de andere ook koud hebben. Zij zijn solidair. Tenzij ik in mijn rechterpijp pis maar dan zou het warm zijn en niet koud. En ik ben nog niet zo ver heen dat ik spuit zeven niet meer de baas kan.

 

Toen ik gisteren… Excuseer? U vraagt zich af waar die Aha-erlebnis blijft? Geduld mijn beste, geduld. Geduld is een schone deugd. Tenzij het water hoog staat en de file lang is. Maar ze komt er aan.

Ik zei dus;  Toen ik gisteren, terwijl ik mijn zuurverdiende centjes aan het verdienen was, mijn pen uit mijn mondhoek liet glippen, werd deze door de onweerstaanbare zwaartekracht naar mijn rechterbinnenbil gezogen. Bij het recupereren van dit kleinood viel mijn oog op een toch wel redelijk omvangrijk gat in de jeansbroek die zich rond mijn speklappen bevond. Aha dacht ik (ik zei u toch dat geduld een schone deugd was). Vandaar de koude trek aan mijn rechterfundament, er zit gewoon een gat in mijn broek. Niet meer, niet minder. Verdere inspectie wees uit dat mijn rechterbinnenbil en mijn linkerbinnenbil een veel te goede relatie met elkaar hebben. In die mate dat zij elkander bij elke stapwisseling probeerden te kussen en daar dan ook in slaagden. De wrijving die dit veroorzaakte was blijkbaar te veel voor een broek van de WE en na een tijdje gaf mijn rechterpijp dan ook de …hm… pijp aan Maarten.

 

Gezien ik nooit echt gegeneerd ben trok ik mij van het gegeven niets aan en nam ik mij voor om vandaag een andere broek aan te trekken en de gescheurde te bedanken voor de bewezen diensten en ze op pensioen te sturen. Maar diegenen die mij kennen (en dat zijn er niet veel) weten dat ik ’s morgens geen mens ben. Als de wekker om halfzeven afloopt en ik mijn zweetvoeten uit bed werp verloopt alles op automatische piloot. Ik heb u hierover in een lang en afgesloten verleden al eens bericht. Het gegeven is, op een aantal details na, nog niet veel veranderd. Mijn ogen gaan maar half open, mijn benen werken niet goed mee, mijn oriëntatievermogen is een ramp. Enfin u begrijpt wat er gebeurde. Ik heb gewoon mijn gescheurde broek opnieuw aangetrokken en dat had ik pas door toen ik daarnet een luide scheur hoorde en mijn rechterbinnenbil bijna volledig op mijn stoel terecht kwam.

 

Een geluk dat ik mij niet snel geneer of ik zou weleens met een rode kop kunnen rondlopen. Ik zal ze straks toch maar ineens in de vuilbak kieperen zeker…

15:36 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-10-07

Bizar

Er hangt hier iets te flapperen naast mijn gezicht. Volgens mij is er hier boven iets duchtig mis. Er hangt een laken voor het raam. Om correct te zijn, er hangen samengeknoopte witte doeken voor het raam. Het lijkt er zo een beetje op dat ze hierboven proberen te ontsnappen door hun lakens aan elkaar te knopen en zo door het venster te kruipen. Maar dat is niet mogelijk omdat de ramen hier niet open gaan. Het lijkt me anders wel logisch. Het wachten op een lift kan hier lang duren en met sommige mensen wil je gewoon niet in een lift gaan staan. Zoals ik u al een aantal keren vertelde, zit er hier raar gespuis tussen de collega’s. Niet tussen de naaste collega’s, die zijn allemaal dik in orde. Maar op andere verdiepingen. Amai… Bovendien zijn wij nog altijd ambtenaren en een trap is iets wat nooit maar dan ook nooit gebruikt zal worden. Dan nog liever via een laken naar beneden. Dan doet de zwaartekracht al het werk.

 

Anyway, enige navraag bracht meer licht in de duisternis. Het heeft iets te maken met het feit dat er zoveel armoede in de wereld is. Het is vandaag immers werelddag van Verzet tegen de armoede. En de Vlaamse overheid steunt deze dag door aan elkaar geknoopte witte doeken van het dak naar beneden te gooien.

 

Ik kan me de taferelen in de Braziliaanse sloppenwijken en de Afrikaanse dorpjes al levendig voorstellen. Mama is juist de drie aardappelen aan het maken voor de zes kinderen terwijl papa buiten die dikke rat probeert te vangen. Plots is er opschudding in het kleine dorpje. Iemand roept: “We zijn gered, we zijn gered. De Vlaamse overheid heeft linten aan hun gebouwen hangen. We zullen nooit meer honger lijden.” Een spontaan volksfeest breekt los en iedereen leefde nog lang en gelukkig.

 

Wat zijn wij toch een gul volk…

10:55 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |