08-04-09

Soirée musicale

Péke heeft zich voorgenomen om wat meer dingen te doen die Péke vroeger nooit deed. Péke vindt dat het tijd wordt om de wereld eens te verkennen. Nu hij tegen de 30 aansukkelt en er eindelijk zowaar gezichtsbeharing begint te groeien moet er geleefd worden vind ik. Er zijn idioten die zich voornemen om een jaar lang op alles ja te zeggen en daar wordt dan een film over gemaakt maar ik ben zomaar niet voor één gat te vangen. Ik zeg enkel ja als ik denk dat het interessant zou kunnen worden. Mijn inschattingsvermogen laat nog wat te wensen over maar bon. Daar wordt aan gewerkt.

 

Péke heeft zijn medemens en goeie kamerakker gisteren vergezeld naar een optreden van een jongedame luisterend naar de welklinkende naam Alela Diane. Achttien euro kostte dat mij. Achttien euro alstublieft. Dat is niet veel zegt u. Dat weet ik. Maar toch, van achttien euro kan ik mijzelf toch wel een paar keer verwennen bij mijn favoriete frituur in Antwerpen city. En ik moet daar geen enthousiaste Franstalige medemens verdragen die in mijn oor staat te roepen in iets dat enkel kan worden omschreven als raar Engels.

 

Maar toegegeven, Alela Diane viel mee. Ze maakt folk en dat is niet bepaald een genre waarmee ik vertrouwd ben maar ik wil me er ook niet van afkeren. Er zaten een paar liedjes in die ik wel amusant vond. Dit bijvoorbeeld. En ook nog dit. Enkel haar drummer en haar bassist vond ik er een beetje over. Zeker de bassist die leek weggelopen uit “that 70’s show”. Maar vooruit, daar komt een mens niet voor.

 

Het voorprogramma van William Elliott Whitmore vond ik eerlijk gezegd beter dan ons Alela. Al bij al een interessante ervaring. Bedankt Fillemon, ik zal u ook eens ergens mee naartoe vragen. Achttien euro gedekke…tsss

12:47 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |