03-02-06

Over een vos en zijn streken

Ik dacht dat ze het afgeleerd was.  Onze buurvrouw.  De luidruchtige bomma van nummer 91.  Elke keer we thuis voor de deur stopten, stond ze met haar snufferd tegen de ruit gedrukt.  Iedereen die bij ons binnenkwam werd gekeurd en waarschijnlijk druk besproken achteraf.  Ze had ook geen gène.  Gordijnen werden aan de kant geschoven en   Dieven zouden wij nooit over de vloer krijgen.  Dat was duidelijk.<br>

En dan ineens was het gedaan.  De gordijnen bleven stilletjes hangen, de buurvrouw was niet meer geïnteresseerd...  Dacht ik.   Gisteren zag ik ze weer.  Een kleine dikke schaduw achter haar gordijn.  Een kleine dikke schaduw die razendsnel verdween toen ik eens vriendelijk wuifde...

Ze zullen nog altijd niets komen stelen thuis... Een veilig gevoel voor alles...

14:45 Gepost door P | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-02-06

Eerlijke mens

Ik geef het toe.  De zin om te bewegen is een tijdje verdwenen geweest.  Dat had verschillende oorzaken.  Ik had geen goesting.  Ik was te lui.  Mijn mysterieuze ziekte bezorgde mij een abnormale vermoeidheid, er was een geleende PS2 in huis, ik was overwerkt… Sorry, dat laatste kan ik zelfs niet typen zonder te lachen. 

Enfin…  Ik heb dus stilgelegen.  Gezellig in de zetel met de pootjes omhoog, een zakje chips in de aanslag en een kakkend konijn op de borst.  Kortom, de ideale relaxatmosfeer dus.

 

Maar de angst om binnenkort mijne goeie vriend Péke Jr uit het oog te verliezen en het besef dat zo een jaarabonnement toch vrij veel kost om dan alleen maar met uw poten omhoog op de zetel te liggen leidde me eergisteren enigszins tegen mijn zin terug naar het plaatselijke fitnesscomplex.  De aanblik van die toestellen was al voldoende om mijn herwonnen motivatie enigszins te verminderen maar ik beet door.  Een gezonde geest in een gezond lichaam wordt mijn motto.  En voorlopig heb ik geen van de twee.  Daar moet dus iets aan gedaan worden.

 

Spijtig genoeg was ik het na een kwartier al weer moe en toen kwam mijn reddende engel.  Een kaalhoofdige homoseksueel die me al maanden af en toe met een, naar mijn normen, ongezonde interesse begluurde maar waar ik elke keer even mee praat want het is een sympathiek iemand. 

Maar het is en blijft een homo en als er iets is wat je van de meeste van die mannen kunt zeggen is het wel dat ze vrij direct zijn.  En in plaats van de voorschriften van de elementaire beleefdheid te volgen en iets te zeggen in de zin van “Dat is lang geleden, je ziet er goed uit.”, zei mijn maat me “Amai, gij zijt dik geworden!”   En daar stond ik dan, mijn buik in te trekken als een onnozelaar.

 

Qua motivatie kon dat wel tellen.  Zeker als je het combineert met de uitspraak van mijn lieftallige medestudente gisterenavond die me fijntjes wist te vertellen dat ik al bijna aan een trainingsbehaatje toe ben.  Omdat zij nu geen borsten heeft… De jaloerse tik.

Tsss…. 

15:00 Gepost door P | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |