09-10-07

Paris

arc-de-triomphePéke is zaterdag naar Parijs geweest. Vriendin verjaarde en zij heeft een boontje voor Parijs. Parijs is voor haar iets exotisch. Voor ze in België kwam wonen was ze nog nooit in Parijs geweest en die stad doet haar iets. Hopeloos romantisch ook…. Mij kan Parijs zoveel niet schelen. Ik ben dan ook hopeloos in romantische dingens.

 

Maar Parijs is mooi en het weer was mooi en de vriendin is mooi dus waarom niet naar Parijs.. De Sacre Coeur, de Notre Dame, de Eiffeltoren, het Louvre, picknicken in le jardin de Luxembourg, relaxen aan de Seine, eten op een terrasje in Montmartre, …gewoonweg zalig. En het is zo dichtbij. ’s Morgens de auto inspringen, drie uurtjes rijden en daar staat hij dan. Het grootste fallussymbool van de Fransen… volledig verlicht in de avond. Neen, ik zeg u, er zijn geen negatieve kanten aan Parijs.

 

Alhoewel, dat miserabele excuus voor een rond punt aan de Arc de Triomphe… dat is dodelijk. Dat is niet normaal voor een beschaafd land. Dat is een rond punt waar iedereen rechtdoor rijdt. Nu ben ik niet gemakkelijk bang te krijgen in het verkeer en van drukke ronde punten trek ik me niet veel aan, nietwaar fILLE. Maar dat punt is toch een uitdaging. Leuk maar gestoord. De scheve architect die dat ooit heeft uitgevonden zouden ze onmiddellijk moeten omhoog hangen met zijn voeten aan de Eiffeltoren en zijn oorlelletjes aan de Sacre Coeur.

 

En ’s avonds won Frankrijk van Nieuw Zeeland met het rugbyen. Daar moet ik geen tekeningetje bij maken zeker… Tweeduizend man op en rond de Arc De Triomphe. Toeterende bussen, taxi’s, auto’s, scooters en rinkelende fietsbellen.

 

Rare jongens die Fransen.

10:28 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-10-07

Verhuis

Hip hip hip.... nieuwe huurcontract wordt in de loop van de week getekend. Nu nog van dat oude afraken en Péke woont in Antwerpen... Ik weet het... zucht...

14:48 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-09-07

Wortelen aka Pékes

Péke moet, omwille van wederkerende leverprobleempjes, gezonder eten. Geen alcohol, geen chocolade, geen vet… Allemaal niet zo erg vind ik zelf. Alcohol heb ik nooit nodig gehad en chocolade vind ik goed zo af en toe maar het moet beperkt blijven. Vet daarentegen is wat erger. Geen vet betekent geen lekkere knapperige goudgele frietjes… en dat gaat mijn dood worden vrees ik.

Maar ik ga me er voorlopig aan houden. Anders komt mijn lever niet tot rust en blijf ik vermoeid. Want vermoeidheid is een teken van een slechte lever. En van te hard werken maar dat kan het uiteraard niet zijn.

 

Péke eet dus gezond. En dat brengt zo wel wat teweeg. Volgens de mama van mijn vriendin, een dokter waar ik vertrouwen in heb, moet ik ’s morgens een halve citroen uitpersen en daar wat honing in doen.  Verder moet ik natuurlijk ook veel vers fruit en verse groenten eten. Ik trek dus elke morgen naar Brussel met een zakje fruit, een doos gistpilletjes (wat die ook mogen doen) en een paar wortels want daar zitten veel goede vitaminen in. Dat wordt toch gezegd. Ik had liever dat ze die vitaminen in knapperige goudgele frietjes stopten maar bon… Ik knabbel dus worteltjes. En het geluid van mijn krakende wortels draagt ver. En dan duiken de tofferds op.

 

“Wel Péke, rauwe worteltjes aan het eten?”

“Jaja, da’s lekker en gezond he. De konijntjes doen dat ook. En ge weet waarvoor konijntjes bekend zijn he.”

“Ja, voor hun goede ogen. Maar dat is bij u toch al lang te laat. Konijntjes moeten geen bril dragen hahaha.”

….

“Nee, da’s waar. Maar konijntjes dragen ook geen onderbroek dus dat wil allemaal niks zeggen. Hahaha.”   

Zucht

Flauwe plezantigaardigerds

Tsss.

14:52 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-09-07

uhm test test euh...

Een illuster heerschap bracht me vorige week op de hoogte van het feit dat deze webpagina vol nonsens door de elite van skynet werd uitgeroepen tot blog in de kijker. Moest dit pakweg anderhalf jaar geleden gebeurd zijn, ik zou mij lichtjes vereerd gevoeld hebben. Het feit dat deze heuglijke gebeurtenis exact 364 dagen, 3 uur, 28 minuten en 46 seconden na mijn laatste post plaatsvindt, doet mij toch enigszins twijfelen aan het begrip op zich.

 

Aan de andere kant heeft dit ervoor gezorgd dat ik mij nog eens geamuseerd heb met het vluchtig overlezen van mijn berichtjes en dit bracht toch wel een licht gevoel van tevredenheid met zich mee. Een grote schrijver zal ik wel nooit worden en dat is ook de reden waarom ik stopte. Ik was niet meer tevreden over wat ik schreef en ik vond dat ik daar dan ook niemand mee moest lastig vallen.

 

Maar het hielp me wel om de tijd te doden en om wat zaken van me af te schrijven… En na het lezen van mijn teksten en van de teksten van een aantal mensen waar ik af en toe eens ging lezen en die nu nog steeds het web vullen met hun belevenissen, begint de microbe weer wat ontwaken. Ze springt nog niet rond zoals vroeger maar ze komt vanonder het stof. Dit stukje internet bevat namelijk toch een grote periode van mijn leven. Een periode die eigenlijk zo goed als helemaal is afgesloten. Ik richt mij nog tot jullie vanuit het donkere Brussel maar voor de rest is ongeveer alles veranderd in mijn miserabele leventje. En dat brengt wat teweeg.

 

Misschien moest ik maar weer eens in gang schieten… Wie weet…

09:53 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

29-08-06

De klant is koning

Péke is tijdens zijn afwezigheid een hardwerkende mens geworden.  Dit had ik al eens vermeld in mijn eerste postje waarin ik de redenen van mijn afwezigheid verklaarde.  En om het nog eens duidelijk te maken doe ik het hier nog eens.  Ik ben een hardwerkende mens geworden en dan bedoel ik niet alleen op het ministerie.  Péke werkt ook nog in het weekend.  In de horeca.  En de horeca is een onuitputtelijke bron van inspiratie dus af en toe zal ik daarover mijn zegje ook eens doen.

 

Zo hebben we een vrouw die met haar dochter nu al twee weken op rij iets komt eten.  Op zich niets op aan te merken.   Zeker niet op de dochter die er vrij normaal uitziet.  Allesbehalve knap maar een mens kan ook niet alles hebben in het leven.  De moeder daarentegen is een ander paar mouwen.  De dame in kwestie komt in een stewardesskostuum, compleet met sjaal en pin eten.  Het is er nochtans duidelijk aan te zien dat ze al in geen jaren van de grond is geweest en moest ze haar gelaat nog eens in een vliegtuig tonen dan denk ik dat de helft onderweg uitstapt.  Mevrouw heeft namelijk geen wenkbrauwen. Nu is dat op zich geen probleem, ik heb nog een vriendin zonder wenkbrauwen en eentje met zeer dunne wenkbrauwen en hoewel dat raar is, valt dat niet altijd direct op.  Maar als je met een dikke zwarte stift wenkbrauwen op je gezicht gaat tekenen en dan het stuk tussen de wenkbrauwen en de ogen nog eens in hevig groen gaat verven dan moet je er niet versteld van staan dat mensen raar kijken.

 

Ik krijg er gewoon de kriebels van.  Ik kan er niet bij dat iemand zijn wenkbrauwen uittrekt om ze daarna opnieuw te verven.  Ik krijg dan van die fantasiebeelden van vrouwen die kwaad worden, eens in hun zakdoek spugen en hun wenkbrauwen afkuisen om ze daarna opnieuw te tekenen maar dan in een schuine rechte van aan hun neus tot halfweg hun voorhoofd.  Verschrikkelijk gewoon.

Of ik stel me haar in bepaalde conversaties zoals:

“Ober, er ligt een haar in mijn soep.”   

“Excuseer mevrouw, die zal zeker uit mijn wenkbrauw komen want die van u zien er nog vrij stevig uit.”

Of als ze me weer een kwartier van mijn werk houdt om te zagen over het feit dat ze binnenkort misschien niet meer zal mogen roken in de horeca-zaken.

“Roken is ongezond mevrouw, uw haar valt daarvan uit.  Ik zou stoppen als ik van u was, binnenkort moet u ook nog haren op uw hoofd tekenen.”

 

Ik weet één ding, de volgende keer mag iemand anders haar bedienen of ik trek mijn eigen wenkbrauwen uit. Nah. 

10:34 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

28-08-06

Frustratie

Post nummer twee astemblieft.  Jullie zijn rotverwend.  Post nummer twee is een uiting van persoonlijke frustratie.   Zoals ik al zei begint mijn irritante buurvrouw die vrij veel weg heeft van Hyacinth Bucket serieus op mijn zenuwen te werken.  Het 7?-jarige mens, dat elke week naar "Open en Bloot" kijkt met de volumeknop veel te luid heeft me een paar weken geleden een brief overhandigd nadat ik haar had verwittigd van het feit dat ik de huur wilde opzeggen.   Daarna heb ik haar in geen velden of wegen meer kunnen bespeuren en ik vertik het om te gaan aanbellen om mijn gedacht te gaan verkondigen.  Dat komt later nog wel.

U moet weten dat mijn buurvrouw een klein beetje mentaal gestoord is.  Het mens lijdt aan een extreme kuisfobie.   In die mate dat ze, toen we het huis in het begin kwamen bekijken, druk bezig was met het reinigen van de stopcontacten want de vorige huurders hadden een varkensstal achtergelaten.   Het moet zijn dat die varkens vrij hygiënisch waren opgevoed want ik kon niets abnormaals bespeuren.  Het feit dat ze tegen Jan en klein Pierken verkondigt dat haar man wel de vaat mag afdrogen maar de tassen niet in de kast mag zetten omdat die anders niet correct gerangschikt staan kan u misschien enig idee geven van het gehalte van gestoordheid van deze wandelende demente teef.   Als dat u niet kan overtuigen kan u onderstaande brief lezen waarbij ik zeer zorgvuldig te werk ben gegaan om alle spelfouten correct over te nemen.   Ik moet eerlijkheidshalve wel zeggen dat het tuintje slecht onderhouden was.  Voor het overige waren wij een vrij normaal koppel werkende mensen en lag het huis er redelijk netjes bij.   Maar leest u vooral de brief.

 

Daar Péke mij gecontacteerd heeft over julie toestand, wil ik nu het volgende kwijt.   Bij het akkoord gaan het huis te huuren in gezelschap van julie bijde ouders, heb ik julie speciaal gevraagd om aan twee eisen te voldoen.  En dat was op tijd betalen en alles proper houden.   Het eerste op tijd betalen daar voor een dikke profietieat.  Ten tweede alles netjes onderhouden zoals in het contract geschreven staat.   Daarvoor een grote nul.  Op die bijna twee jaar dat julie hier hebt gewoond is er veel te wensen over gelaten op alles en nog wat  "Dat tot mijn spijt" u dit te moeten schrijven.   Zoals gekend was het huis boven – onder – voor – achter zelfs goed en proper onderhouden.  We kende elkaar en waren vrienden.   Zo zou ik het willen houden.  Maar wegens ervaring ligt het soms heel anders.  Gewoon door dat de huurders gedurende de ganse periode de propere tijd aan hun laarzen lappen.   En dan komt het.  Dan is het te veel in eens op korte tijd alles zoals het was terug in handen van de huisbaas te geven.   En ja dan… dan is het zover, wie is dan de slechte, als je als huisbaas opmerkingen geeft.  Natuurlijk de huisbaas.  Nee hoor zo is het niet.   Kijkt eerst in eigen boezen vooralleer je vinger uit te steken naar anderen.  Zo wanneer julie het huis in de toekomst zouden willen verlaten wil ik er u attend op maken de mazout brander te laten reinigen en mij het bewijs te overhandigen.   Tot slot sta ik er op dat alles zorgvuldig zal gekuist en afgewassen worden zoals vensters plus ramen, sanitair, wc, kranen, doehe kabine, keuken binnen en buiten, damkap plus vernieuwde doek, in de berging leggers en deuren.   En ten slotten den achterbouw uitgieten met water zoals je het bend aangegaan plus opruiming van tuin. 

Als dit nageleeft word zoals het behoord is alles ok.

 

Na mijn eerste verontwaardiging die gecombineerd ging met een aantal lachbuien ben ik het geheel gaan analyseren.  Als ik het goed begrijp moet ik dus niet alleen de vensters wassen maar ook nog eens de ramen.  En ook niet alleen het sanitair maar eveneens het toilet.   Een keuken buiten ben ik eigenaardig genoeg nooit tegen gekomen en naar wat een damkap en een doehe kabine is kan ik alleen maar raden.  Ik weet één ding, als ik ze zie zal ik haar eens heel rustich mijn gedagt zeggen.   En ja dan, … dan is het zover.  Daar gaad ze niet choed van zijn.

09:06 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-08-06

He's alive

Duistere creaturen vestigden mijn aandacht op het feit dat sommigen zich afvragen wat er in godsnaam met Péke en zijn sublieme schrijfstijl gebeurde (dat van die schrijfstijl heb ik zelf verzonnen tot meerdere eer en glorie van mijn eigen zelve.  U ziet, ik ben het nog niet verleerd).  Bezorgde zielen vragen zich terecht af waarom de zeurkous van weleer zijn al dan niet boeiende avonturen niet meer voor de goegemeente te grabbel gooit.  Wel mijn beste kijkbuiskindertjes, daar zijn een aantal zeer goede edoch persoonlijke redenen voor die ik niet aan uw nieuwsgierig reukorgaan ga hangen.  Of toch niet allemaal. 

 

Eén van de redenen waarom ondergetekende zijn vluchtige vingertjes niet meer over het toetsenbord laat ratelen is het feit dat de eindresultaten van de laatste posts mij niet meer konden bekoren.  Ik had mij voorgenomen met het hele fenomeen te stoppen als ik de teksten niet meer goed vond.  Wel, ik vond de teksten niet meer goed.  Of je iets goed of slecht vind is iets heel persoonlijk natuurlijk, maar ik had dan ook gezegd dat ik gestopt was om persoonlijke redenen.  Als u dat al niet meer weet is het tijd om u bij de anderen van uw niveau te voegen, uw rode stretchbroek aan te trekken, een blik cara-pils te openen en de zevenduizendste herhaling van de Kampioenen te bekijken met een hand in de kom chips en de andere aan de geslachtsorganen.  Aandachtige lezers mogen weer verder gaan. 

 

Naast deze toch wel zeer persoonlijke reden is er ook nog een ongeloofwaardige reden namelijk een exponentiële groei van de mij opgelegde dagtaken die in mijn functieomschrijving werden aangestipt.  Met andere woorden, de tijd van de karottentrekkers op de Vlaamse Overheid is voorbij.  Schaamteloos werd mij een veel groter takenpakket in de schoot geworpen en ik heb dit gretig aanvaard en voel mij zowaar bijna een lid van de werkende klasse.  Onnodig te vermelden dat deze structurele verandering gepaard gaat met een acuut tijdsgebrek om te sleutelen aan goede teksten.  Dit nam toch wel een aantal uurtjes in beslag en die dienen nu besteed te worden aan andere zaken zoals effectief werken.  Zeg nu nog eens dat een ambtenaar een luilak is.

 

Verder ben ik ook naarstig op zoek naar een nieuwe woning gezien de veranderde familiale toestand die volledig aan mijzelf te danken is maar waarover ik verder met geen woord ga reppen.  Ik ben namelijk niet van plan naast mijn bemoeizieke buurvrouw aka huisbazin te blijven wonen terwijl de geblokte bitch mij bij haar kapper zwart gaat maken.  Ha nee, met alle chinezen maar niet met Péke.

 

Maar vooruit, ik zal even met de hand over het hart strijken en weer wat meer aandacht besteden aan mijn blogje.  Ik moet zeggen dat ik het geheel een beetje begin te missen.  Vooral de commentaren die de laatste tijd wel altijd van dezelfde mensen kwamen maar da’s niet erg.  Dat zijn mijn fans.  I love you guys….  Hopelijk kunnen jullie het mij vergeven.  En anders zal ik er zeker mijn slaap niet voor laten.

 

Péke is terug

Of da’s toch de bedoeling

Tot de volgende

22:43 Gepost door P in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |