22-06-06

Iemand een beetje Coke?

Zeven blikjes heb ik gisteren verzameld.  Heel Diest stond vol met smurfen met een huidziekte.  Aan elk grijs kruispunt waar ik mijn blauwe slee voor het rode licht tot stilstand bracht dook er wel een of ander in het groen gekleed ventje op om mij een blikje cola onder mijn neus te wrijven. ‘Alstublieft meneer, een Coke light Lime.  Gezondheid’  Die mannen jagen mij de stuipen op het lijf met hun geniepig gedoe.  Onverwacht nietsvermoedende mensen overvallen terwijl ze grondig de leidingen van hun neus aan het reinigen zijn.  Smeerlappen.  Ik heb uit wraak al die blikjes onder mijn zetel gestopt want als ze die zagen liggen wilden ze geen meer geven.  En maar incasseren…  Ik heb verdorie maar twee drankhoudertjes en de rest moest op mijn kindergeld rusten want de fILLE zijn cd’s lagen op de zetel naast mij.

 

En wat geven ze dan?  Een cola light lime.  Het wordt elke keer maar meer en meer.  Als ik vroeger naar de winkel ging vroeg ik aan de mama een colaatje.  Als ik nu moet gaan ben ik een half uur bezig om de gewone cola te vinden.  Cola, Cola light, Cherry Coke, Coca-Cola Vanilla, Coca-Cola Cafeïnevrij, Coca-Cola light cafeïnevrij, Coca-Cola light lemon, light sango en nu light lime.  En dan ben ik nog niet met de fanta’s begonnen.  En het strafste van al… DAT SMAAKT ALLEMAAL HETZELFDE …of toch bijna. 

 

Ik denk dat ik oud word…

 

PS: Aardvarksken, het waren allemaal mannen dus ik heb geen tet gezien.  Bij dieje voorlaatste wel maar die zagen er niet zo smakelijk uit. 

11:13 Gepost door P | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

16-06-06

Fille-sophie II

Filosoferen is plezant.  Ik weet het, ik heb al eens het tegendeel beweerd maar je moet over de juiste dingen filosoferen. Filosofie stelt immers vragen waarop niemand een antwoord weet.  In tegenstelling tot theologie dat antwoorden geeft op vragen die niemand stelt.  Een combinatie van de twee geeft dus een ideale manager.  Die stelt vragen waarop je niet kan antwoorden en geeft antwoorden waarachter je niet gevraagd hebt.  Zeg nu nog eens dat die mannen hun geld niet waard zijn.

 

Enfin, wij waren aan het filosoferen.  Wij, dat zijn mijn klasgenootje Swissemiss en ikzelf.  Een Swiss is een koffiekoek maar dat doet niet ter zake.  Wij waren aan het filosoferen in het café na ons examen Spaans.  Dat was trouwens dik in orde dankuwel voor de interesse.  Geheel tegen de verwachtingen in ben ik er normaal gezien door.  Of dat zei mevrouw de juffrouw de lerares toch.  Dus al die studenten die hier lopen te zeveren dat ze zo hard moeten blokken, ik ben solidair.  Al heb ik er door omstandigheden geen fluit voor kunnen doen en zou ik eigenlijk gebuisd geweest moeten zijn.  Maar ik kan mevrouw de juffrouw de lerares toch niet tegenspreken.

 

Wij gingen het feit dat ik er normaal gezien en Swissemiss zeer zeker door zijn dus vieren met een hapje en een drankje.  Vooral een drankje dan.  En aangezien de wereldbeker bezig is en de dame in kwestie daar zeer in geïnteresseerd is hebben we een café opgezocht waar we ook nog naar de voetbal konden kijken tijdens het filosoferen.  Het waren de rood-wit gestreepten die het de geel-blauw gevlekten moeilijk maakten.  Paraguay tegen Zweden zo ’t schijnt.  “Vooruit Gele” en slogans in die strekking verlieten geregeld mijn keel en ook Swissemiss riep een aantal onverstaanbare namen naar het scherm.  Het tafereeltje deed me wat denken aan lang vervlogen jaren toen ik met de bomma naar de mondiale in Italië aan het kijken was.  Ons bomma snapte dat allemaal zo niet maar wilde wel graag meekijken met haar kleinzoon.

 

“Zeg Péke, welke zijn de Rode Duivels?”

“Dat zijn de witte bomma.”

“Ahja. Da’s niet logisch he menne jong.”

“Ik weet het bomma maar die andere mochten kiezen.”

Bomma was toen al licht in de war maar ze bleef toch (geveinsd) geïnteresseerd kijken.

“En die moeten dieje bal in de goal stampen?”

“Ja bomma, maar dat lukt niet zo goed met die prutsers van ons.”

“Ahja.  Maar da’s toch normaal Péke.  Daar staat ene in de weg tussen die palen.  Die bal kan daar niet door.”

 

Awel, wij vinden dat ons bomma gelijk had zie.  Op dat veld zijn die twee keepers de meest overbodige mensen ter wereld.  Haal die verdorie uit de goal en ’t zal niet meer zo saai zijn.  En schaf dan ineens een aantal regels af.  Laat elk land zijn eigen kenmerken gebruiken.   De Rode Duivels zouden ‘manneken-pis gewijs’ de tegenstrever kunnen bewateren.  De Hollanders kunnen pindakaas onder hun schoenen smeren om meer snelheid te kunnen maken, de Brazilianen gebruiken dansende madammen als afleiding, de Iranezen en de Irakezen blazen zichzelf op in het muurtje van de tegenstander, de Britten gebruiken hun sarcastische humor, de Duitsers zetten een Muur rond hun goal, de Italianen rijden op vespa’s, de Fransen geven wijn en de Amerikanen werpen hun leger in de strijd.

 

Voetbal zou zo veel interessanter zijn.  Volgende keer eens filosoferen over het vrouwenvoetbal.  Dat moet ook interessanter te maken zijn denk ik.

15:38 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

14-06-06

zweten

Ik hoop dat het vandaag slecht weer is.  Enfin, ik hoop op zijn minst dat het niet te warm wordt.  Ik ben namelijk mijn geliefd flesje deo kwijt.  AXE marine was het.   Een zwart flesje dat nog half vol was.  Ik heb altijd AXE want dan moet je de vrouwen van je lijf slaan volgens de reclame.   Ik heb daar nog geen fluit van gemerkt moet ik eerlijk zeggen. Ik heb vorige week ergens wel een welgemikte tik tegen mijn kindergeld gekregen,  maar dat was per ongeluk en de juffrouw in kwestie schrok zich ook een hernia.   Voorlopig vind ik dat dus vrij misleidende reclame.  Misschien zou ik beter lopen stinken naar het zweet.  Kijken of dat effect heeft.  Het zal trouwens ook zo ver komen want ik ben hem dus kwijt.  Mijn busje.  Het zat in mijn rugzak omdat ik als ambtenaar hard werk en dus zweet zoals een otter.  Dat zou ook kunnen door het gebrek aan airco en de mooie witte koepel naast mijn venster die de hitte nog eens verzestienvoudigd maar ik wijt het liever aan het feit dat ik te hard werk.  Dan voel ik me al wat beter. 

Het ergste van de hele zaak is dat ik mijn busje deo zelf weggegeven heb.  Aan een vrouw nog wel.  Niet dat die vrouw dat nodig had ofzo.  Ze stonk niet of toch niet in die mate dat ik het gemerkt heb.  Maar ze wilde mij niet door laten als ik haar mijn busje deo niet gaf.  Nu vind ik dat persoonlijk meer iets voor kleine kinderen op de speelplaats maar bon, ik had niet voor niets heel dat stadium rondgelopen en ik wilde wel degelijk naar Robbie Williams gaan kijken.  Niet dat ik hem zo goed vind maar qua spektakelwaarde was hij wel oké.  En ik moest ook een beetje van mijn lief.  Volgens mij heeft ze zich dat beklaagd zo zonder deo.

 

De Robbie zelf… tja, wat kan ik daarvan zeggen.  Een lelijke mens met een karakterkop.  Hij kan zingen en hij kan dansen en hij weet te entertainen.  Het was alleen jammer dat hij maar twee centimeter groot was.  Maar dat kon ook zijn omdat we vrij ver zaten.  Op de schermen leek hij toch groter.  Het feit dat zijn geluid een fractie van een seconde later kwam dan zijn beeld was ook vrij verwarrend.  Het had iets weg van een slecht gedubde film.  Wie ooit in Duitsland een filmpje meegepikt heeft, die weet wat ik bedoel.  Maar voor de rest was het dik in orde.  Hij stond daar vooraan serieus gas te geven in die broeiende hitte.  En niet gezweet he.  Volgens mij heeft hij mijn busje deo gepikt van die vrouw.  En bij hem werkt dat reclame-effect wel natuurlijk.  Hij vroeg om tetten te zien en hij kreeg tetten (en wij ook een beetje via de schermen).  Als ik om tetten vraag dan krijg ik slaag.  En daar vraag ik niet om.  Als ik slaag wil dan vraag ik daar wel om.  Slaag kunt ge altijd krijgen.  Ge moet maar achter tetten vragen en ’t is al zover.

 

Vrouwen, probeer ze maar eens te begrijpen...

09:50 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

09-06-06

SPAM

Ik vraag mij af waarom ik de laatste tijd constant bestookt wordt met mailtjes van vrouwen zoals Jessica, Susanna en Erica die zich willen inzetten om mijn sperma volume met 500% te verhogen.  Die vrouwen beloven mij ook een ejaculatie zoals een pornoster en dat meerdere malen na elkaar.

 

Allemaal heel vriendelijk maar ik moet dat allemaal niet hebben.  Is er iemand geïnteresseerd, ik zal uw gegevens doorspelen.

15:43 Gepost door P | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-06-06

Milano

Decadentie troef vorige week woensdag.  Na Venetië vorig jaar was het dit jaar de beurt aan Milaan om ons selecte groepje te entertainen.   ’s Morgensvroeg naar Charleroi, het vliegtuig naar Milaan nemen en ’s avonds weer terug thuis komen.  Als je het zo bekijkt heeft het wel iets Bill Gates-achtig.  Ik zie die man ook opstaan en tegen zijn vrouw zeggen dat hij eventjes gaat lunchen in Rome.  Maar het is natuurlijk mogelijk met die low-budgetmaatschappijen zoals Ryanair.  Er zijn spijtig genoeg ook nadelen aan verbonden maar daarover later meer.

 

Het begon vrij goed.  Slecht weer in België maar Milaan zou zonnig zijn.  Milaan was ook zonnig toen we in Bergamo landden.  Geen wolkje aan de lucht en hoewel het nog fris was beloofde het weerbericht toch de moeite.  Rond elf uur stonden we dan aan de “Duomo” in het midden van Milaan.  Mooie stad trouwens, Milaan.  Die Italianen kunnen meer dan Catenaccio spelen en Bertoli-boter maken, geloof me vrij.  Moesten ze er nu nog in slagen om Engels te leren was het helemaal in orde.  Maar vooruit, die drie woorden Italiaans die ik nog onthouden heb van uit een ver verleden kwamen van pas en de verkenning van Milaan was een succes.   De  Dom, het Palazzo Brera, het Castello Sforzesco, het Scala, de Galleria Vittorio Emanuele II, allemaal zaken die ik weer op mijn lijstje van bezichtigde dingen kan afchecken.  Net zoals de wijk van de dikkenekken waar we per ongeluk in belandden.  Waarom iemand in godsnaam 2500 euro wil betalen voor een broek en 8575(!) voor een hemdje zal mij waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.  Maar aan het hoge aantal Chinezen te zien dat er rondhuppelde zit het grote geld in Azië.  Persoonlijk zou ik mij niet op mijn gemak voelen in een ensemble van 11075 euro.  Ik denk dat ik mijn armen niet naar beneden zou durven doen uit angst om okselvijvers te creëren in mijn nieuwe hemdje.  Laat staan dat ik het zou durven wassen…  Eén nadeel aan Milaan, ik heb geen model gezien.  Enfin, lelijke modellen genoeg, maar iets met lange benen liep er niet rond.  Spijtig maar bon, een mens kan niet alles hebben denk ik dan maar.

 

Maar bij de terugreis begon de miserie.  De bus, die er normaal veertig minuten over moest doen deed er anderhalf uur over.  Resultaat, we arriveerden om half negen aan de incheckbalie die dan juist gesloten was.  Na een beetje ruzie te hebben gemaakt met de dame die voor de overboekingen zorgde en die ons niet wilde doorlaten ondanks het feit dat we enkel rugzakjes bijhadden, kregen we het leuke nieuws dat we 60 euro moesten bijbetalen en moesten wachten op de volgende vlucht…de volgende morgen….

 

Zo kwam het dat in de nacht van 24 op 25 mei de luchthaven van Bergamo gedeeltelijk gevuld was met Vlaamse ambtenaren.  En wie Vlaamse ambtenaren kent weet dat dit geen pretje is.  Wij zijn dan misschien wel gewoon om te slapen waar we zitten maar in een luchthaven is dat toch nog iets anders dan op je eigen vertrouwde kantoor.  Op de volgende plaatsen heeft Péke verwoede pogingen gedaan om een oogje dicht te doen.

-         Zeteltjes in de vertrekhal.  Eerst rechtop omwille van lastige leuningen, daarna liggend op plastieken kuipstoelgevalletjes.  Mislukt.

-         De bagageband.  Dat ging redelijk tot ik er werd afgejaagd door een securityman met een snor en een spraakgebrek.  Ofwel sprak hij Italiaans, dat kan ook.

-         De grond, maar die was wat hard en koud. Mislukt dus.

-         De incheckbalie.  Dat ging ook redelijk tot ik ook daar werd afgejaagd door een gewaarschuwd securitypersoon.  Eveneens met een spraakgebrek.

-         Zelfs onderstaande positie heb ik even overwogen.  Onnodig te zeggen dat dit niet comfortabel zat.

 

Het eindresultaat was een nacht niet slapen, 60 euro bijbetalen voor een vlucht, twee dagtarieven betalen op de parking van Charleroi en een uitgeblust Péke die nog een hele namiddag moest opdienen…  No more Ryanair me dunkt.

 

11:48 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-05-06

Ryanair

Dit was, voor 100% zeker, de allerlaatste keer dat ik in een vliegtuig van Ryanair gestapt ben.  Nooit meer.

12:05 Gepost door P | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-05-06

Poes wederom poes

In tegenstelling tot wat de held der helden laat uitschijnen op zijn blogje is onze Fonz niet de grote kattenslachter.  Terwijl ik het vorige week nog had over “Fearless Fonz”, een titeltje dat hij zonder schroom heeft overgenomen, is onlangs gebleken dat de donzige killer wel degelijk angst heeft voor bepaalde zaken.  Niet van katten op een onderbroek, daar heeft hij gelijk in.

 

Zo zaten wij lekker lui in de zetel naar tv te kijken terwijl hij druk bezig was met een van zijn vele verkenningstochten in de keuken.  Om de één of de andere reden vindt hij het in de keuken leuker dan in de living.  ’s Avonds toch.  Misschien heeft dat iets te maken met mijn zweetvoeten, wie zal het zeggen.  In ieder geval, hij moet van iets geschrokken zijn want hij is, met het nodige geschuif op de gladde tegels, als een schicht recht de zetel onder gestoven.  Het scheelde niet veel of hij was er aan de andere kant weer onderuit geknald.  Bijna een half uur heeft hij daar gezeten en hij was er, letterlijk, met geen stokken onderuit te krijgen.  

 

Eergisteren hetzelfde scenario.  Een kabaal van jewelste en een konijn van 2 meter lang en vier centimeter hoog dat de zetel onder vloog.  Mijn nieuwsgierigheid werd mij te baas en ik ben snel gaan kijken waarvan hij zo schrok.  Toen ik aan de deur van de veranda kwam wist ik het ineens.  Minneke poes, die haar smoel tegen het glas aanduwde om te kijken waar dat lekkere konijn gebleven was, heeft zich op zijn minst de driedubbele diarree geschrokken.

11:20 Gepost door P | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |