Ne mens maakt toch wat mee.

We zitten hier met een systeem waarbij de personeelsleden zelf verantwoordelijk zijn voor het wijzigen van hun persoonlijke gegevens.  Ieder personeelslid kan inloggen vanop zijn eigen computer en kan op die manier een aantal gegevens zelf wijzigen.

Allemaal om de druk (sorry, ik weet ook geen toepasselijker woord :-D ) een beetje van ons af te schuiven.  Het probleem met die dingen is natuurlijk dat niet iedereen dat doet.  En dan kom je in rare situaties terecht.

Ik had vanmorgen een telefoontje gekregen van de samenwonende vriendin van een van onze personeelsleden.  Waarom hij zelf niet belde weet ik ook niet, hij zal niet mondig genoeg zijn of zo veronderstel ik. In ieder geval, zijn vriendin belde met een vraag.

Ik beantwoord haar vraag maar ontdek daarna dat ik nog iets vergeten ben.  Maar ik heb geen telefoonnummer van de dame dus ik zoek in het systeem naar het nummer dat in het dossier van haar man staat.

De telefoon wordt opgenomen en iemand mompelt iets in het West-Vlaams, een taal die ik tot op heden nog altijd niet machtig ben via de telefoon.  Ik vraag dus vriendelijk of ik mevrouw X kan spreken.  Volgend toch wel genant telefoongesprek ontstond:

“WIE moete gij hebben?”

“Ik had graag met mevrouw X gesproken.”

“Mevrouw X, MEVROUW X!!  En gij durft mij daarvoor bellen?”

“Euh ja, ik heb dit nummer gevonden in het dossier van meneer Y.”

“Ja dat zal wel ja.  Dus dieje rotte smeerlap heeft nog niks doorgegeven nee?”

Op dat moment begint uwen euro dus wel stilletjes aan te vallen moet ik zeggen.

“Sorry mevrouw, ik wilde u niet storen maar dit was het enige nummer dat ik kon terugvinden.”

“Awel mevrouw X gade hier niet vinden.   Meneer Y is vertrokken met die vuile trut en ik weet niet waar ze zitten.  En als em denkt dat em beter af gaat zijn met die schele marginale bitch met haar twee etters dan moet hij dat weten.  Ze is zelfs nog te lui om te werken ook.  Beetje profiteren van den dop en van mijne vent zeker.  Hij moet het zelf weten de vuile bedrieger.  Moete nog iets weten?”

“Euh, neenee.  Het spijt me dat ik u hiervoor heb moeten storen mevrouw.”

“Da’s niks, da’s uw schuld niet.  Als dat gefrustreerde rund zijn zaakjes een beetje zou bijhouden dan had hij dat nummer ook gewijzigd.  Ze mag hem hebben met zijn nonchalance altijd.  Als ge ze nog vastkrijgt, zegt dan maar dat het een smerig wijf is en dat ik hoop voor haar dat ze nooit voor mijn wielen lopen want ik rij ze plat, allemaal, kinderen of geen kinderen.”

“Euh..*zucht*ja, dat zal ik doen ja.  Bedankt mevrouw.”

Nooit mee discussiëren met die furieuze vrouwen. De bedankt mevrouw heb ik trouwens tegen mijzelf gezegd want ik denk dat ze haar vinger dwars door haar gsm-toestel geduwd heeft toen ze op het rode telefoontje drukte.

Ik zal dat telefoonnummer maar uit het systeem halen zeker…
Da's nu trouwens al de tweede keer dat ik dat voorheb.  Maar de eerste dame was iets beschaafder in de omgang.  Daar was het nog ijskoud meneer.  Dees was precies nog niet echt van de schok bekomen :-D